Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

"Ποιό πρωτάκι θα υιοθετήσεις;"

Πολλές φορές οι εκπαιδευτικοί αντιλαμβανόμαστε ότι ένα απρόσωπο βίντεο, η αφήγηση μιας ιστορίας και ακομα η περαιτέρω επεξήγηση των δύσκολων εννοιών της συνεργασίας και της συνύπαρξης δεν επαρκούν για να συνειδητοποιήσουν οι μαθητές το πόσο σπουδαίες αρχές είναι αυτές για την πορεία της ζωής τους. 
Καλή μας φίλη μας έστειλε ένα εξαιρετικό άρθρο σχετικά με έναν ενδιαφέρον θεσμό που εφαρμόζεται σε μερικά δημοτικά της χώρας μας.  Ο θεσμός "Υιοθετώ ένα πρωτάκι" είναι τόσο απλός, αλλά ταυτόχρονα και τόσο σημαντικός, όπου σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά βιωματικά μαθαίνουν από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση πως να συνυπάρχουν και να συνεργάζονται με διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.

Συγκεκριμένα, μαθητές της Έκτης τάξης "υιοθετούν" ένα μαθητή της Πρώτης τάξης. "Το εκτάκι αναλαμβάνει να το προστατεύει, να το καθοδηγεί και να το βοηθάει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Έτσι το πρωτάκι ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί και κάπου αλλού εκτός από τους δασκάλους του για οτιδήποτε το απασχολεί. Και τα εκτάκια κρατούν συνεχώς τα μάτια τους ανοιχτά για οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούν τα πρωτάκια τους. Δεν γνωρίζω πριν από πόσα χρόνια μπήκε σε εφαρμογή αυτός ο θεσμός στο σχολείο, ούτε ποιος τον σκέφτηκε, εκείνο όμως που βλέπω είναι ότι χρόνο με τον χρόνο αναβαθμίζεται και λειτουργούν όλα με αριστουργηματικό τρόπο." αναφέρει η μαμά ένος παιδιού της έκτης τάξης που έχει "υιοθετήσει" από την αρχή της χρονιάς ένα μαθητή της πρώτης.

Τα παιδιά της Έκτης συναντιούνται με τα πρωτάκια αρχικά στο προαύλιο υπό την επίβλεψη των γυμναστών του σχολείου, όπου τελούνται παιχνίδια γνωριμίας. Μετά τα παιχνίδια τα παιδιά μίλησαν και γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους. Η δεύτερη επαφή περιείχε την "επίσημη επίσκεψη" στην πρώτη τάξη για να ολοκληρωθεί η διαδικασία της υιοθεσίας μέσω κλήρωσης. Ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών γινόταν και οι απαραίτητες προσαρμογές. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς στη γιορτή λήξης τα πρωτάκια και εκτάκια κάνουν κοινή εμφάνιση, όπου και παρουσιάζουν ένα τραγούδι, ένα χορό  κ.α  Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η μητέρα "Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι άλλαζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα-πολλές φορές και από τους γονείς".
Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα -πολλές φορές και από τους γονείς [Πηγή: www.doctv.gr]
Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα -πολλές φορές και από τους γονείς [Πηγή: www.doctv.gr]
Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα -πολλές φορές και από τους γονείς [Πηγή: www.doctv.gr]

Κάθε χρονιά δεν είναι ίδια, πάντα κάτι αλλάζει, αλλά ο αποχαιρετισμός είναι πάντα συγκινητικός. Έχει αγκαλιές, λουλούδια και δάκρυα -πολλές φορές και από τους γονείς [Πηγή: www.doctv.gr]
Στην εποχή του σχολικού εκφοβισμού και της κρίσης αξιών, είναι σημαντικό να ξεπερνάς τις παραδοσιακές τεχνικές διδασκαλίας, να βγάζεις τiς παρωπίδες και να εστιάζεις σε πιο σημαντικά πράγματα, όπως η συνεργασία, η φιλία, η συνύπαρξη και η διαφορετικότητα. Πρέπει να "μπολιάσει" και να "χτίσει" αυτές τις αξίες η πρωτοβάθμια εκπαίδευση , αλλά και να τις συντηρήσει και να τις εμπλουτίσει η δευτεροβάθμια.

(Ευχαριστούμε θερμά τη Δήμητρα για το άρθρο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...