Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

"Η ματιά των μαθητών": Η ματιά της Δήμητρας!!!

Η παλιά μας αγαπημένη μαθήτρια και νυν επιτυχούσα φοιτήτρια Δήμητρα περιγράφει τη «διαφορετικότητα» μέσα από τις δικές της εμπειρίες και σαφώς υπό το πρίσμα της ιδιαίτερης της ματιάς...

 «Αν κι μικρή ακόμα, έχοντας τελειώσει το σχολείο πρόσφατα υπάρχουν φορές που πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει πίσω σε εκείνα τα χρόνια της ξεγνοιασιάς και της ασφάλειας. Μερικές στιγμές από αυτές λοιπόν θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα σχολικά χρόνια για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα που έχω κάποια ιδιαιτερότητα στην κίνηση , κάθε άλλο από ευχάριστες αναμνήσεις θα μου άφηναν. Παρόλα αυτά και ο κοινωνικός περίγυρος κι το σχολικό περιβάλλον, συνέβαλλαν στο να θυμάμαι τα ‘’σχολικά’’ μου βήματα με κάποια νοσταλγία. Κάθε παιδί στην θέση μου με την παρότρυνση της οικογένειας του φυσικά, θα προτιμούσε εξαιτίας της δυσκολίας που αντιμετωπίζει, να παρακολουθήσει μαθήματα σε κάποιο ειδικό σχολείο.
Αντίθετα η δική μου οικογένεια παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε από το κοινωνικό περιβάλλον, επέλεξε να με στείλει σε κανονικό σχολείο κι για αυτή τους την επιλογή, μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά περήφανη κι χαρούμενη. Αυτά τα αισθήματα αντιστοιχούν κι απέναντι στους γονείς οι οποίοι κατάφεραν να συνεισφέρουν στην ομαλή κοινωνικοποίηση μου στο σχολικό περιβάλλον, αλλά κι σε μένα την ίδια για πολλούς λόγους όπου ένας από αυτούς πιστεύω ότι είναι το γεγονός ότι κατάφερα τουλάχιστον το δικό μου σχολείο να γίνει αρκετά πιο βιώσιμο για άτομα με ειδικές ανάγκες.
Εννοείται ότι δεν ήταν όλα ομαλά κι φυσιολογικά στην αρχή. Με την πάροδο των χρόνων όμως κι οι συμμαθητές μου αλλά κι οι καθηγητές μου με αγκάλιασαν, κι με έκαναν να αισθανθώ ασφάλεια. Είναι απόλυτα λογικό το σχολικό περιβάλλον όσον αφορά τους καθηγητές , τα παιδιά αλλά κι το ίδιο το χώρο στην αρχή να με αντιμετωπίσουν με κάποιο μούδιασμα σαν κάτι καινούριο. Ειδικά τα πρώτα χρόνια της σχολικής μου ζωής που ήμουν κι εγώ μικρότερη κι δεν είχα αντιληφθεί πλήρως τι μου συμβαίνει, αλλά το σχολείο φρόντιζε σχεδόν πάντα να έχω άνεση στον χώρο. Αυτό το γεγονός με έκανε να φαίνομαι ακόμα πιο διαφορετική , πόσο μάλλον σε παιδιά μικρής ηλικίας.
Μεγάλωσα με την νοοτροπία του ότι ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Αυτή η διαπίστωση  με βοήθησε αρκετά στα μετέπειτα χρόνια της ζωής μου έως και σήμερα σε πολλά πράγματα. Πρώτα πρώτα κατάφερα να αντιμετωπίσω κάποιες αντιξοότητες στον χώρο του σχολείου με κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι δυσκολεύτηκαν λίγο παραπάνω στο να με αποδεχτούν. Υπήρχαν κι άνθρωποι που με δέχτηκαν από την πρώτη στιγμή που με γνώρισαν  και με βοήθησαν ύστερα. Ο χώρος του σχολείου ανέπτυξε ιδιαίτερα κι την κοινωνικοποίηση μου σαν άνθρωπο. Είναι γνωστό ότι άτομα σαν κι μένα με ειδικές ικανότητες, συνήθως περιθωριοποιούνται από τους γύρω τους.
Πια μπορώ να πω ότι η περίοδος της σχολικής μου ζωής ,ήταν ένα ευχάριστο κομμάτι της ζωής μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το σχολείο είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μου. Οι δυσκολίες που βρέθηκαν στον δρόμο μου , αντικαταστάθηκαν από πολλές καλές στιγμές , και αυτό γιατί πολλοί άνθρωποι κρίνουν αυτό που βλέπουν πριν καλά καλά το γνωρίσουν. Είμαι αρκετά τυχερή γιατί ήμουν περικυκλωμένη από ανθρώπους που τους ένιωθα σαν δεύτερη οικογένεια μου. Φρόντιζαν να με ενημερώνουν άμεσα για τα δικαιώματα κι τα προνόμια που έχω σαν άτομο με ειδικές ανάγκες. Με αποτέλεσμα να αισθάνομαι πολύ ασφαλής μαζί τους και μεγάλη εκτίμηση απέναντι στο πρόσωπο τους.
Αρκετά μεγάλο ρόλο στην σχολική μου ζωή κι όχι μόνο έπαιξαν κι οι φίλοι που απέκτησα από το σχολείο. Είναι πραγματικά φανταστικό να ανακαλύπτεις πτυχές του χαρακτήρα ορισμένων ατόμων που συνυπάρχουν στο ίδιο μέρος για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Όσο μεγαλύτερο είναι ένα παιδί θεωρώ πως τόσο πιο εύκολα κατανοεί τις καταστάσεις που βρίσκονται μπροστά του. Οι φίλοι λοιπόν που κάνω παρέα μαζί τους ακόμα κι σήμερα , έχουν κάτι ξεχωριστό για μένα. Δεν κρίνουν τους άλλους από την εξωτερική τους εμφάνιση , αλλά από αυτό που είναι πραγματικά.  Δεν μπορώ να πω ότι δεν συνάντησα κι ανθρώπους που εκμεταλεύτηκαν την κατάστασή μου για να δείξουν το ‘’καλό’’ τους πρόσωπο , παρόλα αυτά κατάφερα να τους αναγνωρίσω κι να τους προσπεράσω.
Αυτό που με συγκινεί κι μου δημιουργεί ιδιαίτερη εκτίμηση απέναντι στο πρόσωπο των φίλων η όπως τους θεωρώ εγώ δικών μου ανθρώπων, είναι ότι με κρίνουν για αυτό που είμαι χωρίς να σκέφτονται τι θα μου πουν για να μην με πληγώσουν. Αρχικά, μπορεί να υπήρχαν ερωτηματικά κι ακόμα να υπάρχουν μέσα τους που σε πρώτο στάδιο τους δημιουργούσε μια λογική δειλία. Αργότερα όμως κι με την δική μου αντιμετώπιση απέναντι τους, επεδίωξαν να με πλησιάσουν κι να με γνωρίσουν καλύτερα, χαρίζοντας μου ακόμα κι σήμερα αξέχαστες  στιγμές κι εμπειρίες. Πλέον με αντιμετωπίζουν απολύτως φυσιολογικά σαν να μην υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ μας. Κάνουν όνειρα μαζί μου για την μελλοντική βελτίωση μου και σαν άνθρωπος αλλά και σαν χαρακτήρας, και αυτό πολλές φορές τους κάνει να φαίνονται κι να είναι αυστηροί μαζί μου. Πάντα ακόμα κι όταν δεν με γνώριζαν καλά φρόντιζαν να μην με φέρουν σε δύσκολη θέση. Είναι άνθρωποι που εμπιστεύομαι κι βασίζομαι πάνω τους. Αυτό λοιπόν είναι το καλύτερο συναίσθημα που θα μπορούσε να τύχει στον οποιονδήποτε και νιώθω υπέροχα που οι φίλοι μου, μου έδωσαν την ευκαιρία να νιώσω έτσι.

Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να υποστηρίξω ότι τελικά όποια κι να είναι η ιστορία του καθενός από εμάς , σε όποια κατάσταση κι να βρίσκεται, κι ιδιαίτερα τα άτομα σαν κι μένα δεν πρέπει ποτέ να το βάζουν κάτω κι να απογοητεύονται. Σε μια κοινωνία σαν κι αυτή που ζούμε πρέπει να αγωνιζόμαστε για τα πιστεύω μας κι να μην τα παρατά με με την πρώτη στραβή. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ζωή, και ο καθένας μας έχει την δυνατότητα κι την επιλογή να διεκδικεί τα προνόμια και τα δικαιώματα του. 
Τα άτομα με ιδιαιτερότητες για να μπορέσουν να αποκτήσουν τις εμπειρίες που έχω κι ακόμα περισσότερες, θα πρέπει να αποβάλλουν τον φόβο με θάρρος κι δύναμη.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...