Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Όταν δεν ανήκεις πουθενά…



της ΒΙΡΓΙΝΙΑΣ ΞΑΝΘΟΥ
Λογοθεραπεύτρια

"Γεια σας, το όνομα μου είναι Ανέστης και θα σας πω λίγα λόγια για μένα.
Είμαι 13 χρονών και πηγαίνω στο Ειδικό Γυμνάσιο Φιλύρου Θεσσαλονίκης. Τα παιδιά σε αυτό το σχολείο είναι λίγο περίεργα και διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων σχολείων που πήγαινα. Και για να πω την αλήθεια δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι εδώ. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Εμένα δεν μου αρέσει το σχολείο, το μισώ γιατί δυσκολεύομαι σε όλα τα μαθήματα. Δεν μπορώ να διαβάσω γρήγορα, κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία, τα γράμματα μου δεν τα καταλαβαίνει κανείς και δεν μπορώ να μάθω τίποτα απέξω. Το μεγαλύτερο βασανιστήριο είναι η προπαίδεια που προσπαθώ να μάθω εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά αυτές του 7,8 και 9 δεν μαθαίνονται με τίποτα σας λέω. Επίσης κάνω και λογοθεραπεία εδώ και πολύ καιρό. Τελείωσα λοιπόν το δημοτικό μαζί με όλα τα παιδιά, αυτά που είναι σαν και μένα. Το καλοκαίρι αποφάσισαν ότι θα πάω στο μεγάλο σχολείο μαζί με τους παλιούς μου συμμαθητές. Ξεκινήσαμε την Α΄Γυμνασίου και δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα στο μάθημα. Οι άλλοι μιλούσαν και εγώ μόνο κοιτούσα. Έτσι αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξω σχολείο και να πάω σε αυτό που είμαι τώρα. Βέβαια εδώ τα παιδιά έχουν πολλά προβλήματα απ΄ότι έχω καταλάβει. Η Μαρία δεν μιλάει καθόλου, ο Βαγγέλης κάνει κάτι περίεργα πράγματα με τα χέρια του, ο Αντώνης χτυπάει πολλές φορές το κεφάλι του στον τοίχο, μερικοί σηκώνονται την ώρα του μαθήματος και κάποιοι είναι διαφορετικοί στο πρόσωπο από εμένα. Όταν ρώτησα γιατί είμαι εδώ μου είπαν ότι στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει σχολείο για μένα, δεν υπάρχει σχολείο γι΄αυτούς που δεν τα παίρνουν. 

Εγώ όμως είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί πρώτη φορά είμαι ο καλύτερος μαθητής στην τάξη και έγινα σημαιοφόρος του σχολείου!"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...