Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

ΔΥΣΓΡΑΦΙΑ


της ΕΛΕΝΗΣ ΜΠΑΛΤΗ
Εργοθεραπεύτρια

Πρόκειται για την δυσκολία του παιδιού να παράγει ένα αποδεκτό και ευανάγνωστο γραπτό, ακόμα και αν έχει την απαιτούμενη καθοδήγηση και πρακτική εξάσκηση.

 Το 50% του σχολικού χρόνου, αφιερώνεται στο γράψιμο. Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, το παιδί να μπορεί με ευκολία να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σχολικού προγράμματος. Ένα παιδί με δυσκολίες στην γραφή, εκλαμβάνει την μαθησιακή διαδικασία ως επώδυνη και βαρετή, ενώ μπορεί αυτομάτως να διαφοροποιηθεί από τους υπόλοιπους μαθητές της τάξης (‘‘μονίμως καθυστερεί’’, ή ‘‘το γραπτό του είναι απαράδεκτο’’). Γίνεται εύκολα κατανοητό ότι με αυτόν τον τρόπο, επηρεάζεται η επίδοση του παιδιού, το κίνητρό του για μάθηση και η αυτοεκτίμησή του. Δεν είναι τυχαίο, το ότι συχνά σε παιδιά με δυσκολίες στην γραφή παρατηρούνται χαμηλές βαθμολογίες, έντονη ματαίωση αλλά και δευτερογενή συναισθηματικά προβλήματα. 

Συμπτώματα:
  • Αλλοιωμένο σχήμα ή άνισο μέγεθος των γραμμάτων;
  • Γραφή εκτός γραμμών, ανεπαρκή διαστήματα μεταξύ των λέξεων;
  • Ορθογραφικά λάθη, αντιστροφές γραμμάτων/αριθμών, παραλείψεις γραμμάτων και χρήση πεζών-κεφαλαίων στην ίδια λέξη;
  • Κακή στάση του σώματος του παιδιού;
  • Ιδιότυπη σύλληψη του μολυβιού;
  • Πολύ γρήγορο ή πολύ αργό ρυθμό γραφής και συχνή χρήση της γόμας;

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Όταν δεν ανήκεις πουθενά…



της ΒΙΡΓΙΝΙΑΣ ΞΑΝΘΟΥ
Λογοθεραπεύτρια

"Γεια σας, το όνομα μου είναι Ανέστης και θα σας πω λίγα λόγια για μένα.
Είμαι 13 χρονών και πηγαίνω στο Ειδικό Γυμνάσιο Φιλύρου Θεσσαλονίκης. Τα παιδιά σε αυτό το σχολείο είναι λίγο περίεργα και διαφορετικά από τα παιδιά των προηγούμενων σχολείων που πήγαινα. Και για να πω την αλήθεια δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι εδώ. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
Εμένα δεν μου αρέσει το σχολείο, το μισώ γιατί δυσκολεύομαι σε όλα τα μαθήματα. Δεν μπορώ να διαβάσω γρήγορα, κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία, τα γράμματα μου δεν τα καταλαβαίνει κανείς και δεν μπορώ να μάθω τίποτα απέξω. Το μεγαλύτερο βασανιστήριο είναι η προπαίδεια που προσπαθώ να μάθω εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά αυτές του 7,8 και 9 δεν μαθαίνονται με τίποτα σας λέω. Επίσης κάνω και λογοθεραπεία εδώ και πολύ καιρό. Τελείωσα λοιπόν το δημοτικό μαζί με όλα τα παιδιά, αυτά που είναι σαν και μένα. Το καλοκαίρι αποφάσισαν ότι θα πάω στο μεγάλο σχολείο μαζί με τους παλιούς μου συμμαθητές. Ξεκινήσαμε την Α΄Γυμνασίου και δεν καταλάβαινα απολύτως τίποτα στο μάθημα. Οι άλλοι μιλούσαν και εγώ μόνο κοιτούσα. Έτσι αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξω σχολείο και να πάω σε αυτό που είμαι τώρα. Βέβαια εδώ τα παιδιά έχουν πολλά προβλήματα απ΄ότι έχω καταλάβει. Η Μαρία δεν μιλάει καθόλου, ο Βαγγέλης κάνει κάτι περίεργα πράγματα με τα χέρια του, ο Αντώνης χτυπάει πολλές φορές το κεφάλι του στον τοίχο, μερικοί σηκώνονται την ώρα του μαθήματος και κάποιοι είναι διαφορετικοί στο πρόσωπο από εμένα. Όταν ρώτησα γιατί είμαι εδώ μου είπαν ότι στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει σχολείο για μένα, δεν υπάρχει σχολείο γι΄αυτούς που δεν τα παίρνουν. 

Εγώ όμως είμαι πολύ ευτυχισμένος γιατί πρώτη φορά είμαι ο καλύτερος μαθητής στην τάξη και έγινα σημαιοφόρος του σχολείου!"

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...