Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

"Max & Mary": όταν το μυαλό χαμογελά...

Οι μέρες των χριστουγεννιάτικων διακοπών μου παρείχαν την εξαιρετική ευκαιρία να παρακολουθήσω μια ταινία κινουμένων σχεδίων, με πρωταγωνιστές φτιαγμένους από πηλό!
 Όντας επηρεασμένη από τη θεματολογία της ταινίας αλλά και από διάφορες κριτικές συναδέλφων, οι οποίοι μου την συνέστησαν ανεπιφύλακτα (αφού εναπόκειται στο τομέα της ειδικότητας μου ειδική αγωγή, σύνδρομο Asperger κ.α), αποφάσισα  να τη δω, έχοντας την προσδοκία ότι θα παρακολουθήσω μια παιδική ταινία, η οποία θα διαπραγματευόταν στοιχεία από την καθημερινότητα των ατόμων, που ανήκουν στο φάσμα του αυτισμού. 
Και όμως.... το "Max & Mary" ήταν κάτι πολύ παραπάνω από τις αρχικές μου προσδοκίες....

Υπόθεση Ταινίας:
Εν συντομία, η ιστορία ξεκινά την αφήγηση της στα μέσα της δεκαετίας του '70, όπου ένα κορίτσι 8 χρονών, η Mary ζει στην Αυστραλία και αντιμετωπίζει οικογενειακές δυσκολίες, οι οποίες επηρεάζουν σημαντικά την κοινωνική της αλληλεπίδραση, και συγκεκριμένα τη δημιουργία φίλων. Έτσι καθώς αισθάνεται τελείως μόνη, αφού  δεν έχει κανέναν να της λύσει τις απορίες της ζωής που της δημιουργούνται, επιλέγει να αλληλογραφήσει με ένα "ιδιαίτερο" φίλο, ο οποίος ονομάζεται Max. 
O Max είναι 44 χρονών, μένει στη Νέα Υόρκη και έχει διαγνωστεί με σύνδρομο Asperger συνοδευόμενο από σοβαρή αγχώδης διαταραχή.  Η ζωή του είναι μοναχική, μονότονη, στενάχωρη και η καθημερινότητα του εξαντλείται  στις συναντήσεις των "Ανώνυμων Φαγάδων" και στις κρίσεις πανικού που παθαίνει. 
Αυτή η φιλία μέσω αλληλογραφίας ξεκινάει τυχαία αλλά συνεχίζει με υπομονή για 20 χρόνια, όπου οι ήρωες μοιράζονται ποικίλα συναισθήματα, όπως  η χαρά, η απογοήτευση, η αποκάλυψη, η μοναξιά, η κατανόηση, η θλίψη...  Συνολικά, η συγκεκριμένη ταινία δεν περιορίζεται μόνο στο πως αυτά τα γράμματα, καθώς και οι ιδέες- απόψεις που ανταλλάσσουν οι δύο πρωταγωνιστές, επηρεάζουν την πορεία της ζωής τους, αλλά μας παρουσιάζει και τις σωστές και λανθασμένες επιλογές που διαπράττουν στο πέρασμα των χρόνων.

O παράγοντας χιούμορ στη ταινία:
 Υπάρχουν στιγμές όπου ασυνείδητα μειδιάς με τη συμπεριφορά των ηρώων. Παραδείγματος χάριν, όταν μια γραμματέας χρησιμοποιώντας μεταφορικό λόγο, υποδεικνύει στο Max " να πάρει μια θέση" ("take a seat") δηλαδή να κάτσει, ο ίδιος αντιλαμβανόμενος  τον κόσμο κυριολεκτικά, παίρνει την καρέκλα μαζί του και φεύγει.   
Επίσης, άλλες στιγμές που σου προκαλούν αβίαστο χαμόγελο είναι όταν ο αφηγητής λέει ένα πράγμα και οι ήρωες κάνουν ακριβώς το αντίθετο! 
Όμως με ένα αξιοπερίεργο τρόπο το πικρόχολο χιούμορ ανά στιγμές δίνει  αρμονικά τη θέση της στη σοβαρότητα των θεμάτων, στην έντονη συναισθηματικότητα (τα ειλικρινή συναισθήματα ξεχειλίζουν στη ταινία) και στη τροφή για σκέψη που μας παρέχει αριστοτεχνικά η ταινία, πότε με την ασπρόμαυρη ,όταν δείχνει τον Max και πότε έγχρωμη με έμφαση στις αποχρώσεις του καφέ σκηνοθεσία της, όταν αναφέρεται στη Mary.

Η αναφορά στο φάσμα του Αυτισμού:
Κατά τη γνώμη μου το πιο θαυμαστό σε αυτή τη ταινία, εκτός της εξαιρετικά προσεγμένης σκηνοθεσίας, είναι ο τρόπος που διαχειρίζεται το σύνδρομο Άσπεργκερ. 
Έπειτα από αρκετές ταινίες που έχω παρακολουθήσει (οι περισσότερες παρουσιάζουν τον ήρωα τους να επιδεικνύει όλα τα χαρακτηριστικά που συνιστούν το σύνδρομο αλλά χωρίς να αναφέρουν συγκεκριμένη διάγνωση) προς ευχάριστη έκπληξη μου το "Max & Mary" προχωράει ένα βήμα παραπέρα τόσο επονομάζοντας το σύνδρομο, όσο και επεξηγώντας παραστατικά τι ακριβώς σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα των ατόμων με Asperger.

Εξαιρετικές στιγμές του "Max & Mary":
  • Ο θάνατος του χρυσόψαρου προκαλούσε στον Max σύγχυση, διότι έκανε τη ζωή του ασύμμετρη, όσο πιο γρήγορα έπαιρνε άλλο (χρυσόψαρο) τόσο καλύτερα για αυτόν.
  • Max: "έχω 8 φόρμες στο ίδιο μέγεθος και χρώμα"
  • Στην Mary άρεσε το καφέ χρώμα, για να περάσει την ώρα της μετρούσε πόσα αντικείμενα στο χώρο της είναι καφέ.
  • Ο Max είχε δυσκολία να καταλαβαίνει τα μη λεκτικά μηνύματα. Το φλέρτ του ήταν δύσκολο, όσο και η άθληση. Έβρισκε τους περισσότερους ανθρώπους πολύ περίπλοκους."Οι άνθρωποι συχνά με μπερδεύουν αλλά προσπαθώ να το ξεπερνάω...Δεν μου αρέσει ο πολύς κόσμος, τα έντονα φώτα, οι ξαφνικοί θόρυβοι και οι μυρωδιές...δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιος που είναι που είναι ειλικρινής μπορεί να είναι απρεπής...Ίσως για αυτό δεν έχω φίλους".
  •  Mary σε γράμμα προς το Max: "Μην ανησυχείς που δεν χαμογελάς. Τα δικά μου χείλη σπάνια χαμογελούν, δε σημαίνει όμως ότι δε γελάει το μυαλό μου!"
  • Ένιωθε την αγάπη αλλά δεν μπορούσε να την εκφράσει, μακάρι ο έρωτας να ήταν σαν μαθηματική εξίσωση!
  • Max: "Όταν ήμουν μικρός επινόησα έναν αόρατο φίλο, που τον ονόμασα κύριο Ravioli. Ο ψυχίατρος μου είπε ότι δεν το χρειάζομαι πια, έτσι εκείνος κάθισε σε μια γωνία και διάβαζε".
  • Max: "Ο ψυχίατρος μου λέει ότι ο εγκέφαλος μου είναι ελαττωματικός  αλλά μια μέρα θα βρεθεί θεραπεία για την ασθένεια μου. Δεν μου αρέσει όταν το λέει αυτό. Δεν αισθάνομαι ανάπηρος, προβληματικός ή ότι χρειάζομαι θεραπεία. Μου αρέσει που είμαι "Aspie" (δηλαδή άτομο με  σύνδρομο Άσπεργκερ) είναι σαν να ήθελα να αλλάξει το χρώμα των ματιών μου...Όμως αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να μπορώ να κλάψω φυσιολογικά, πιέζω τον εαυτό μου, αλλά τίποτα."
  • "ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΣΟΥ ΠΡΩΤΑ"

«Aspies» συμπτώματα σύμφωνα με τον Max!!!

1.    Βρίσκω τον κόσμο περίπλοκο και χαοτικό επειδή σκέφτομαι πολύ κυριολεκτικά και ορθολογικά.


2.    Δύσκολα καταλαβαίνω τις εκφράσεις των ανθρώπων. Όταν ήμουν μικρός είχα φτιάξει ένα βιβλίο για να με βοηθάει όταν μπερδευόμουν.

3.    Ακόμα κάνω άσχημα γράμματα και αγχώνομαι εύκολα, είμαι υπερευαίσθητος και αδέξιος.

4.    Μου αρέσει να λύνω γρίφους!

5.    Δυσκολεύομαι να εκφράσω συναισθήματα





Περισσότερες πληροφορίες για τη ταινία θα βρείτε στους εξής συνδέσμους:


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...