Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Βουδούρη Έρση - Βασιλεία


ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΑΜΕΑ


Έρση - Βασιλεία Βουδούρη
Θεατρολόγος

Η πρόσβαση των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες στο θέατρο υπήρξε πάντοτε προβληματική. Ο κοινωνικός τους αποκλεισμός, που είχε να κάνει τόσο με θέματα προσβασιμότητας στους θεατρικούς χώρους, όσο και με τη συμμετοχή τους στη θεατρική διαδικασία-παράσταση, ήταν μέχρι πρότινος δεδομένος.
Τα σύγχρονα δεδομένα στο παγκόσμιο θεατρικό στερέωμα, όμως, φαίνεται πως αλλάζουν προς μία κατεύθυνση η οποία δίνει τη δυνατότητα σε ανθρώπους με κινητικά, νοητικά, αισθητικά αλλά και ψυχικά προβλήματα να συμμετέχουν στη θεατρική διαδικασία, όχι μόνο ως θεατές αλλά και ως ενεργοί συμμετέχοντες πάνω στη σκηνή.
Με τη δημιουργία του θεάτρου για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες δημιουργείται ένας χώρος όπου προβάλλεται μια «ετερότητα», εμπλουτίζοντας τις εκφράσεις του σύγχρονου θεάτρου και δίνοντας τη δυνατότητα σε ανθρώπους κάποτε αποκλεισμένους να επανέλθουν κοντά στην κοινωνία.
Ακόμα και στην Ελλάδα, η οποία κατά παράδοση επιμένει να μην απαλλάσσεται από κοινωνικά ταμπού και αποκλεισμούς, γίνονται σοβαρές προσπάθειες που προωθούν τη συμμετοχή των ΑΜΕΑ σε παραστάσεις και μάλιστα ακόμη και σε επαγγελματικές προσπάθειες.
Σε ολόκληρη την χώρα, υπάρχουν εργαστήρια θεατρικής εκπαίδευσης για ΑΜΕΑ, τα οποία καταφέρνουν και δίνουν την δυνατότητα σε άτομα που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι, έχουν κάποιο τεχνητό μέλος ή υποβοηθούνται από μπαστούνι να γίνουν κοινωνοί της θεατρικής πράξης πάνω στο θεατρικό σανίδι και μάλιστα σε συνεργασία με άτομα αρτιμελή ή χωρίς αναπηρίες.
Για να είμαστε ειλικρινής, πρέπει να κάνουμε ακόμα πολλά βήματα προόδου για να φτάσουμε στο παράδειγμα του ευρωπαϊκού θεάτρου που καταφέρνει να οργανώσει παραστάσεις που απαρτίζονται από άτομα που πάσχουν από βαριά ψυχικά νοσήματα, από σύνδρομο Down ή σοβαρή νοητική στέρηση. Το πρώτο βήμα, για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι μια πρόταση που θα καταργούσε τη «ρατσιστική» προϋπόθεση της αρτιμέλειας για να φοιτήσει κανείς στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης.
Το πραγματικό νόημα του θεάτρου και της τέχνης, γενικότερα, είναι η «υποχρέωση» να φέρει κοντά τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως οικονομικής ή κοινωνικής τάξης, γλώσσας, φυλής, αρτιμέλειας. Συνεπώς, ευχή όλων μας είναι να συνεχιστούν και να εδραιωθούν οι προσπάθειες που θα μας κάνουν να αποδεχτούμε τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ως αναπόσπαστα μέλη της κοινωνίας μας σε όλες τις πτυχές της καλλιτεχνικής, αλλά και ευρύτερα της κοινωνικής μας ζωής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...