Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Παπασταύρου Αγγελική



ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΜΕΑ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
        Αγγελική Παπασταύρου
ΜΗΤΕΡΑ

Ονομάζομαι Παπασταύρου Αγγελική , είμαι μητέρα ενός 8χρονου αυτιστικού αγοριού και θα σας μιλήσω για το πώς βιώσαμε την κοινωνικοποίηση μέχρι σήμερα, καθώς και για τις αγωνίες μου για το μέλλον.

Σε ηλικία 3 ετών πήραμε την επίσημη γνωμάτευση του αυτισμού από παιδοψυχίατρο. Στις οδηγίες που μας έδωσε υψίστης σημασίας ήταν η «άμεση κοινωνικοποίηση του παιδιού». 

Όλοι γνωρίζουμε ότι με τον όρο κοινωνικοποίηση εννοούμε την ένταξη ενός ατόμου σε μια δομημένη κοινωνία.  Ξεκινάει με την οικογένεια, το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον, την γειτονιά , την εκκλησία, ακολουθεί το σχολικό πλαίσιο (παιδικός σταθμός-νήπιο-δημοτικό κλπ), ομάδες συνομηλίκων μέσω κάποιου συλλόγου, αργότερα ο χώρος εργασίας και τέλος η πολιτεία με την μορφή του κράτους.

Έτσι ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε καθημερινά σε παιδικές χαρές ώστε να έρχεται σε επαφή με συνομηλίκους του μιας και δεν υπάρχουν άλλα παιδάκια στην οικογένειά μας.  Βρήκαμε το Κέντρο Ημέρας για παιδιά με μειωμένες ικανότητες «ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ», όπου και πέρασε 3 υπέροχα χρόνια όπου και έμαθε να αυτοεξυπηρετήτε όσο το δυνατών περισσότερο. Αργότερα φοίτησε στο ειδικό νήπιο Νταού Πεντέλης στην Ραφήνα και σήμερα βρίσκεται στο ειδικό δημοτικό του Νταού. Πριν 5 περίπου χρόνια είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον σύλλογο Αμεα «ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ» που τότε στα πρώτα του βήματα είχε μόνο το αθλητικό πρόγραμμα του Σαββάτου με δραστηριότητες όπως η θεραπευτική ιππασία, θεραπευτική κολύμβηση και bowling , εκτός του θεραπευτικού χαρακτήρα είχαν να κάνουν και με την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Εκεί το παιδί δημιούργησε και τις πρώτες του φιλίες που κρατάνε μέχρι σήμερα.


Σήμερα πια έχουν προστεθεί και άλλα προγράμματα, όπως της δημιουργικής απασχόλησης τα απογεύματα τις καθημερινές , καλοκαιρινά camp στην παραλία καθώς και πολλές εκδρομές εκπαιδευτικού χαρακτήρα αλλά και διασκέδασης, επισκέψεις σε μουσεία , σε θεατρικές παραστάσεις. Ακόμη παρευρίσκεται στις ετήσιες παρελάσεις του συλλόγου, που έκαναν τον σύλλογο και ευρέως γνωστό στην τοπική κοινωνία του Κορωπίου.


Στα χρόνια αυτά που πέρασαν ο παιδοψυχίατρος που παρακολουθεί τακτικά το παιδί, όταν του ανέφερα όλα όσα κάνει μέσα από τα προγράμματα του συλλόγου, μας είπε χαριτολογώντας «εσείς το πιάσατε το νόημα της κοινωνικοποίησης !»

Ναι στην μέχρι εδώ πορεία μας νομίζω ότι σταθήκαμε πολύ τυχεροί , γιατί σε αντίθεση με πολλές οικογένειες παιδιών Αμεα, το παιδί μας δεν το κρύψαμε , δεν ντραπήκαμε ποτέ γι΄αυτό , δεν τον κλείσαμε σπίτι, ακριβώς το αντίθετο, και πάντα ψάχναμε τρόπους για να του δώσουμε πράγματα χρήσιμα για το μέλλον του και την μετέπειτα πορεία του μέσα στους κόλπους της κοινωνίας.

Βέβαια δεν ήταν και όλα ρόδινα. Υπάρχει μεγάλος κοινωνικός ρατσισμός για τα διαφορετικά παιδιά μας, ακόμη και από τα ίδια τα άλλα παιδάκια, που πολλές φορές μέσα στην αθωότητα τους χρησιμοποιούσαν σκληρές εκφράσεις , «γιατί κάνει έτσι το παιδί σας; Είναι χαζό;» Βέβαια το ίδιο ίσχυε και για τους γονείς που όμως δεν λέγανε συνήθως κάτι, απλά με τα μάτια τους, εκεί όπου έβλεπα τον οίκτο τους, με πλήγωναν πιο πολύ.

Θέλει πολύ δουλειά και από εμάς τους γονείς παιδιών Αμεα , αλλά και από τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία να ενημερώσουμε την κοινωνία , μικρούς και μεγάλους , μέσα από ημερίδες, από παραμύθια και ιστορίες, για την διαφορετικότητα των Αμεα. Μόνο τότε ο κόσμος θα πάψει να είναι καχύποπτος, εριστικός και αδιάφορος και θα βλέπει τα παιδιά μας σαν πραγματικά ίσα με τα δικά τους.

Δεν θέλουμε οίκτο, την αποδοχή και την αγάπη τους θέλουμε, ώστε να μπορέσουν τα παιδιά μας να ζήσουν σαν ισότημα μέλη της κοινωνίας.
Έχουν γίνει βέβαια βήματα και αυτό κάνουμε όλοι εμείς σήμερα με την ημερίδα αυτή. Αυτό που με ανησυχεί όμως πιο πολύ είναι το μέλλον των παιδιών μας. Με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης δομές Αμεα υπολειτουργούν και κινδυνεύουν με λουκέτα καθημερινά. 


Τα ειδικά σχολεία είναι ήδη ελάχιστα , μερικά υπολειτουργούν και είναι ήδη γεμάτα παιδιά, ενώ η ζήτηση παραμένει μεγάλη. Τα εργαστήρια επαγγελματικής κατάρτισης Αμεα καθώς και τα κέντρα ημερήσιας φροντίδας και απασχόλησης Αμεα  το ένα μετά το άλλο αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας .

Οι ίδιοι οι σύλλογοι απειλούνται με κλείσιμο λόγο οικονομικών προβλημάτων.

Ανησυχώ για το που θα πάνε όλα αυτά τα παιδιά. Κάναμε τόσο αγώνα όλοι εμείς οι γονείς παιδιών Αμεα να καταφέρουμε να σπάσουμε τα ταμπού της κοινωνίας , να βγάλουμε τα παιδιά μας έξω από το σπίτι και μέσα στις τοπικές κοινωνίες και έρχεται το κράτος με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης και στερεί από τα παιδιά μας το μέλλον τους. 

Έκκληση κάνω, μην αναγκάσετε τα παιδιά μας να ξαναγυρίσουν πίσω στα σπίτια τους, πίσω από κλειστές πόρτες, δίχως καμιά ελπίδα για το μέλλον , αυτό θα είναι εγκληματικό !!!!

1 σχόλιο:

  1. πραγματικα ειναι υπεροχο...και τελικα αν καταλαβουμε οτι η επαφη με αυτα τα ατομα δεν μεταδιδει τιποτα περισσοτερο απο ανθρωπια...και η δικη μου εμπειρια σαν παιδαγωγος λεει,οτι απο τη στιγμη που ηρθα σε επαφη με την ειδικη αγωγη νιωθω οτι εγινα καλυτερος ανθρωπος...γνωρισα υπεροχα παιδια...με ανιδιοτελη αγαπη..υπεροχους γονεις μαχητες...και πλεον καταλαβα τα σημαντικα πραγματα της ζωης... ευχαριστώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...