Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΕΦΗΒΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ…

"Η 6η Μαρτίου είναι μια ημέρα ιδιαίτερη για το σχολικό περιβάλλον, καθώς καθιερώθηκε ως η «Ημέρα Κατά της Σχολικής Βίας». 
Το φαινόμενο της Σχολικής Βίας είναι φλέγον, ειδικά στις ημέρες που διανύουμε, είναι ένα φαινόμενο που αγγίζει ευαίσθητες χορδές, και όχι μόνο τις χορδές των παιδιών μας. Η Σχολική Βία μας αγγίζει όλους, παιδαγωγούς, γονείς, όλη την κοινωνία. Στις περισσότερες των περιπτώσεων το φαινόμενο αυτό κρύβεται έντεχνα, ανάμεσα σε συναισθήματα όπως ο φόβος, η ντροπή, απογοήτευση, στεναχώρια και χρειάζονται οι κατάλληλες συνθήκες για να φωτιστεί επαρκώς και να λάβει την πλήρη μορφή του, όσο τρομακτική και εάν είναι.
Τα μηνύματα  των εφήβων κατά της Σχολικής Βίας

Στο μηνιαίο ραντεβού με την ομάδα μας, για την υποστήριξη εφήβων με ΔΕΠ-Υ, τόσο εγώ όσο και η συνάδελφος - ειδική παιδαγωγός κα. Τσεκούρα θέσαμε ένα μεγάλο στοίχημα: να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες όπου τα παιδιά θα μοιράζονταν, χωρίς αναστολές, τα βιώματα τους σε σχέση με την σχολική βία, όντας στον ρόλο είτε του θύματος, είτε του θύτη, το οποίο παρουσιάζει μεγαλύτερη δυσκολία παραδοχής. 

Έτσι λοιπόν εκείνο το πρωί του Σαββάτου, η ομάδα είχε ήδη συγκεντρωθεί γύρω από το χαρακτηριστικό ορθογώνιο τραπέζι της αίθουσας. Έφηβοι με πολλαπλά χαρίσματα και αξιοζήλευτη δημιουργικότητα.  Δύο σχεδιασμένες  μαργαρίτες σε μεγάλα λευκά χαρτόνια, τοποθετημένα στο κέντρο της ξύλινης επιφάνειας αμέσως τράβηξαν την προσοχή τους.  Η ομάδα του «Αχιλλέα» και του «Ηρακλή» άκουγε με προσοχή τις οδηγίες μας. Κάθε ένα από τα παιδιά έπρεπε να συμπληρώσει σε ένα πέταλο της μαργαρίτας ένα θετικό χαρακτηριστικό του. Ο στόχος αυτής της ενέργειας ήταν  να ενισχυθεί το θετικό αυτό-συναίσθημα τους, προτού προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.  Η οχύρωση τους από αρνητικά συναισθήματα, που συνήθως δημιουργούνται όταν αντιμετωπίζουμε την βία, έστω και μέσω αναφοράς, ήταν πολύ σημαντική για εμάς. Οι ομάδες ήταν έτοιμες για το επόμενο βήμα.  


Μια εικόνα χίλιες λέξεις, και η προβολή ενός αφιερώματος σχετικά με το σχολικό εκφοβισμό, ήρθε να τραβήξει το ενδιαφέρων όλων. Η αφήγηση του δημοσιογράφου «έσβησε» τα μέχρι πρότινος διάπλατα χαμόγελά τους. Τα «λείανε» μέχρι το σημείο όπου ο προβληματισμός σχηματίστηκε έντονα πάνω στα πρόσωπα τους.  «Ίσως κάτι να σας θυμίζει αυτό το ευγενικό παιδί που βλέπετε …προσπαθεί να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του και που στο σχολείο έρχεται αντιμέτωπο καθημερινά με τα  θηρία. Δεν παίζεις, δε γελάς, ανέχεσαι  και δεν μιλάς, κάθε σχολική δραστηριότητα γεμίζει σιγά σιγά από φόβο και αν δεν βρεθεί κάποιος να σε πιάσει από το χέρι, το σχολείο γίνεται κόλαση, το μόνο που θέλεις είναι να ξεφύγεις, να το βάλεις στα πόδια».
Μετά τέλος της δεύτερης συνέντευξης  ενός παιδιού που είχε υποστεί σχολικό βία, είχε έρθει η ώρα για να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας.  Αθρόα και δυναμικά έδωσαν δυνατή πνοή απέναντι σε αυτό το φαινόμενο μέσω όχι μόνο των απόψεων τους, αλλά και της αφήγησης των δικών τους εμπειριών. Σε χαρτιά έγραψαν τι θα έλεγαν σε εκείνον που έρχεται αντιμέτωπος με την βία στο σχολείο και σε εκείνον που την δημιουργεί, στο θύμα και στο θύτη:  «Μη δίνεις σημασία στο θύτη και πήγαινε να μιλήσεις σε ανθρώπους που μπορούν να σε βοηθήσουν», «Θύτη, θα σου άρεσε να ήσουν στη θέση του θύματος;» κ.α.   Οι λέξεις στο χαρτί έγιναν μια συγκλονιστική κραυγή που γέμισε όλο το δωμάτιο. Η σχολική βία είναι απορριπτέα και έπρεπε να γίνει το σύνθημα μας. Οι δύο ομάδες μας το ζωγράφισαν με το  δικό τους μοναδικό τρόπο. Ο τόπος ήταν κοινός: «Μη λύνετε τα προβλήματα με τη βία».

Πλησιάζοντας προς το τέλος της συνάντησης, η αποφόρτιση ήταν αναγκαία. Με σχεδόν μια φωνή, χαρακτηριστικό της ενότητας μας ως ομάδα,  γεμίσαμε τον χώρο έως πάνω με θετικά  συναισθήματα και μηνύματα που σμιλεύουν  την αυτοεκτίμηση μας. 
«ΝΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΤΗΣ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟ, ΑΞΙΟ, ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ!»
Μια σπουδαία συνάντηση με αυτούς τους εφήβους μόνο έτσι θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί…"



Κείμενο αναφορικά με τις ομάδες εφήβων με ΔΕΠ-Υ, 
οι οποίες τελέστηκαν το Ιανουάριο 2012-Μάιο 2012.
Ακριβής απόδοση του δημοσιευμένου άρθρου
 στο 4μηναίο περιοδικό του 
συλλόγου ατόμων με ΔΕΠ-Υ: ADHD HELLAS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...