Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Για μια στιγμή...



Θέλω για μια στιγμή όλοι να σταθούμε, να πάρουμε μία ανάσα και να κάνουμε τα παρακάτω: να κλείσουμε τα μάτια μας και να προσπαθήσουμε να κινηθούμε και στο σπίτι μας. Να κλείσουμε τ αυτιά μας και να βρεθούμε σε μια συζήτηση. Να ακινητοποιηθούμε σε ένα αναπηρικό καροτσάκι και να προσπαθήσουμε να εισέλθουμε σε ένα κτήριο. Να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε κάτι που ακούμε για πρώτη φορά και δεν έχουμε καμία σχέση μαζί του. Να επιτρέψουμε σε κάποιον να διαλύσει τον κόσμο που έχουμε δομήσει αλλάζοντας τις συνήθειές μας.

Ίσως τότε καταλάβουμε πως νιώθει ένας τυφλός, ένας κωφός, ένας άνθρωπος με κινητικές αναπηρίες, με νοητική υστέρηση και με αυτισμό.

Η αναπηρία δεν είναι τόσο μακριά από εμάς. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να την συναντήσουμε στο διπλανό μας, στην οικογένειά μας, στον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν χρήζει οίκτου και συμπόνιας αλλά κατανόησης και ανάλογης αντιμετώπισης.

Σε ένα κόσμο που επιδιώκει μανιωδώς την ομοιομορφία ας αναλογιστούμε για μία στιγμή την αξία και τη σπουδαιότητα της διαφορετικότητας και ας την αγκαλιάσουμε. 
Έχουμε πολλά να μάθουμε από αυτή!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...