Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Η φαντασία και το γέλιο νικούν τους κακούς δράκους!!

Οι χαρούμενοι άνθρωποι έχουν 40% μειωμένο κίνδυνο για καρδιοπάθεια συγκριτικά με τους απαισιόδοξους.

17 λεπτά γέλιου την ημέρα, αυξάνουν το προσδόκιμο ζωής σας κατά μία ημέρα.


 Ένα 6χρονο παιδί γελά κατά μέσο όρο 300 φορές την ημέρα. Ένας ενήλικος γελά μόλις 15 φορές την ημέρα.



 Το γέλιο ακούγεται το ίδιο σε όλους τους πολιτισμούς και όλες τις κουλτούρες. Oι επιστήμονες, μάλιστα, πιστεύουν ότι το γέλιο συνέβαλε στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των προγόνων μας. Ο ήχος του γέλιου είναι τόσο κοινός και οικείος που είναι αναγνωρίσιμος ακόμη και αν παιχτεί ανάποδα στο μαγνητόφωνο.

 Με το γέλιο ο εγκέφαλος απελευθερώνει τις βήτα-ενδορφίνες, τις φυσικές οπιούχες ουσίες με αναλγητική δράση.


 Το γέλιο ρίχνει τα επίπεδα της κορτιζόλης, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτρέποντας την εμφάνιση ασθενειών.

http://netparga.wordpress.com/2011/05/06/18-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1/
Σας φαίνεται περίεργος ο πρόλογος;;;;Μας φάνηκε αξιόλογη η δράση και είπαμε να κάνουμε και μια επίκληση στη λογική σας προκειμένου να συμμετάσχετε.



Την Κυριακή 19 Ιουνίου θα μοιράσουμε στα παιδάκια που θα νοσηλεύνται στις ογκολογικές κλινικές βιβλία και παραμύθια. Μπορείτε να βοηθήσετε όλοι στέλνοντας από 1 παραμύθι ή βιβλίο. Η διεύθυνση αποστολής είναι " Βάσω Αλεβίζου, Κάνε ένα παιδί να γελάσει, PR 12402, Χαιδάρι '' Χρειαζόμαστε καινούρια παραμύθια και βιβλία για να τα αμπαλάρουμε και να τα δώσουμε σε κάθε παιδάκι δωράκι. Επίσης εάν έχετε μεταχειρισμένα σε καλή κατάσταση μπορούμε να τα τοποθετήσουμε στα σαλονάκια για να τα διαβάζει όποιο παιδάκι θέλει. Εάν κάποιος θέλει να μας στείλει μεταχειρισμένα βιβλία για μεγάλους, σκεφτήκαμε να κάνουμε μια μικρή βιβλιοθήκη για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες για να περνάει η ώρα τους στο νοσοκομείο.

Η περασμένη γιορτή είχε μεγάλη επιτυχία χάρη στην μεγάλη ανταπόκρισή σας, στηριζόμαστε πάνω σας και ευχόμαστε να τα καταφέρουμε κι αυτή τη φορά!!!

Ευχαριστούμε πολύ τον σύλλογο γονέων παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες ''Η Πίστη" που στηρίζει επίσημα την δραστηριότητά μας!!!!



http://www.facebook.com/event.php?eid=149645788435732


Βοηθήστε αυτά τα παιδιά να ταξιδέψουν έξω απο το δωμάτιο του νοσοκομείου, μακριά απο επώδυνες θεραπείες. Χαρίστε τους το όχημα που θα τα πάει στη χώρα του ονείρου, του γέλιου και της ελπίδας!!!!!

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Παιδέψτε τα με χάδια!!! :-)

Η τελευταία μέρα του Απρίλη έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια μέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά. Για πολλά χρόνια γονείς κ εκπαιδευτικοί δυστυχώς και τα ίδια τα παιδιά ασπάζονταν άκριτα το ρητό <<όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος>>.
Κύλησε νερό στ αυλάκι του χρόνου. Έρευνες και μελέτες έδειξαν ότι το ξύλο δεν βγήκε απο τον παράδεισο. Συγκεκριμένα πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Pediatrics και μελετά τη σχέση της σωματικής τιμωρίας των παιδιών απο τους γονείς τους με τη συμπεριφορά των παιδιών επιβεβαιώνει τα άνωθι.


Εξετάστηκαν 2.461 παιδιά στην ηλικία των τριών ετών. Καταγράφηκε κατά πόσο οι γονείς τους χρησιμοποιούσαν μεθόδους σωματικής τιμωρίας στην καθημερινότητα για να «πειθαρχήσουν» τα παιδιά τους και πόσο συχνά.

Ακόμα και ήπια σωματική κακοποίηση των παιδιών – απλό χτύπημα στο μάγουλο ή στα οπίσθια του παιδιού σε πάνω από δύο επεισόδια το μήνα – είχαν σημαντικά αρνητική επίδραση στη συμπεριφορά αυτών των παιδιών στην ηλικία των πέντε ετών.



Συγκεκριμένα, δύο χρόνια αργότερα εμφάνιζαν 50% μεγαλύτερες πιθανότητες για υψηλότερα επίπεδα επιθετικότητας και προβληματικής συμπεριφοράς.Τα αποτελέσματα αυτά ήταν ανεξάρτητα από άλλους παράγοντες που μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά των παιδιών και δε μπορούσαν να αποδοθούν σε καταστάσεις όπως η ψυχολογική κακοποίηση, η παραμέληση, επιθετικότητα των γονιών, το άγχος, η κατάθλιψη των 

γονιών, η χρήση ναρκωτικών ουσιών

Τα παιδιά αναπαράγουν αυτά που μαθαίνουν με μεγάλη ακρίβεια. Το ζητούμενο σε μία τιμωρία δεν πρέπει να είναι ο πόνος και η ταπείνωση αλλά το να καταλάβει το παιδί γιατί δεν πρέπει να επαναλάβει την ανεπιθύμητη συμπεριφορά.

Το σπουδαιότερο όμως είναι να μάθουμε γονείς και εκπαιδευτικοί στα παιδιά είναι να επικοινωνούν μεταξύ τους και με τους ενήλικες με ηρεμία και διάλογο. Η βία φέρνει μόνο βία.

Χρησιμοποιείστε λοιπόν τα χέρια σας για να στηρίξετε και να χαϊδέψετε τα παιδιά σας και μόνο. Τα υπόλοιπα αφήστε τα στο διάλογο και τη συνέπεια. Θα διαπιστώσετε ότι κάνει 
θαύματα!

Το παρακάτω βιντεάκι είναι μια παραγωγή του Συνήγορου του παιδιού κατά της Σωματικής τιμωρίας.

Γνωρίζοντας τον Αυτισμό...



Το κτήριο ήταν παλιό αλλά μεγάλο. Ανεβαίνοντας στο πρώτο όροφο ανεβοκατέβαιναν άνθρωποι βιαστικά κρατώντας χαρτιά στα χέρια. Το Κέντρο Ημέρας Εφήβων με Αυτισμό στο Περιστέρι, www.kpechios.gr , στεγάζεται σε μια δημόσια υπηρεσία. Δεν έδωσα σημασία. Εγώ έπρεπε να προλάβω το ραντεβού μου. Χτυπώντας την πόρτα, μου άνοιξε η Αγγέλα. Το γραφείο της ήταν περιποιημένο και φροντισμένο.
Μου προσέφερε ένα ζεστό τσάι και μετά τη πρώτη γουλιά ξεκίνησα να της κάνω μια ερώτηση. Ωστόσο με «πρόλαβε» κάποιος άλλος. Από το διπλανό δωμάτιο ακούστηκαν δυνατοί ήχοι, βίαιοι γυναικείοι ήχοι. Με την Αγγέλα κοιταχτήκαμε αμήχανα ώσπου ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί: «Αυτή είναι η Κ. μας, πριν λίγο ήρθε»… Οι ήχοι όμως δεν σταμάτησαν… Εκείνη τη στιγμή άρχισα να παίρνω μια ιδέα από τον κόσμο των ατόμων με αυτισμό…
Η Κ., μια έφηβη απαράμιλλης ομορφιάς, εκείνη την ώρα δεχόταν τη φροντίδα δυο ειδικών θεραπευτών. Η Αγγέλα, η κοινωνική λειτουργός του Κέντρου Ημέρας, με βεβαίωσε ότι επρόκειτο για μια προχωρημένη μορφή του λεγόμενου Αυτιστικού Φάσματος το οποίο περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα νευροαναπτυξιακών διαταραχών. Για να καταλάβουμε λοιπόν: στο ένα άκρο βρίσκεται η Κ., η οποία πάσχει από «τυπικό» αυτισμό, δηλαδή έχει νοητική υστέρηση, είναι περισσότερο κλεισμένη στον εαυτό της, και γι’ αυτό είναι δυσκολότερο να την προσεγγίσουν οι άνθρωποι γύρω της και να παρέμβουν στο τρόπο συμπεριφοράς της. Στο άλλο άκρο είναι τα άτομα με σύνδρομο Asperger, ή με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας. Είναι άτομα με καλή μεν νοημοσύνη και επίπεδο λόγου αλλά με αρκετές δυσκολίες. Ενδιάμεσα στα δύο αυτά άκρα υπάρχουν ποικίλες και ανομοιογενείς εικόνες. Πάντως, όπως και να χει, οι σοβαρές δυσκολίες στην επικοινωνία, στις κοινωνικές σχέσεις και στη συμπεριφορά είναι κοινό σημείο όλων των περιπτώσεων.
Η φροντίδα ενός έφηβου με αυτισμό είναι πραγματικά σαν μια ατέρμονη χειρουργική επέμβαση της οποίας τα αποτελέσματα φαίνονται σε βάθος χρόνου. Χρειάζεται μέθοδο, γνώση, και πάνω απ’ όλα ΥΠΟΜΟΝΗ. Αυτό το είδα από τους θεραπευτές και θεραπεύτριες του Κέντρου. Ο αυτισμός είναι σαν μια φωτιά που δεν σβήνεται. Δεν θεραπεύεται. Είναι το σημείο εκείνο όπου γενετικές, βιολογικές, περιβαλλοντικές και φυσικά νευρολογικές ανωμαλίες -της φύσης- ενώνονται και αφοπλίζουν τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Παλιότερα θεωρούσαν ότι ο αυτισμός είναι μια σπάνια διαταραχή. Σήμερα όμως ξέρουμε την αλήθεια: 1 στους 100 ανθρώπους εμπίπτουν στις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού. Και για να το φέρουμε στα μέτρα μας, στην Ελλάδα περίπου 100.000 άτομα εμφανίζουν τη διαταραχή. Επαναλαμβάνω 100.000 αυτιστικοί Έλληνες!! Μόνο το νησί της Χίου έχει 500 συνανθρώπους μας με αυτισμό!
Παρόλα αυτά με μεγάλη μου έκπληξη πληροφορήθηκα ότι στην Ελλάδα ανέκαθεν δεν υπήρχε ούτε μία έρευνα για τον αυτισμό. Ο αυτισμός που μετράει αιώνες δεν έχει τραβήξει την δέουσα ιατρική και κρατική κυρίως προσοχή στη χώρα μας. Μπορεί θεωρητικά να μη θεραπεύεται, ωστόσο η πρώιμη ανίχνευση, η διάγνωση και η εξατομικευμένη δια βίου παρέμβαση και ψυχοκοινωνική αποκατάσταση από εξειδικευμένους θεραπευτές μπορεί να έχει αποτελέσματα. Προσπάθειες από μεμονωμένους φορείς έχουν γίνει πολλές. Το ζήτημα είναι ότι το αρμόδιο υπουργείο τι κάνει, αν κάνει;
ένα άρθρο των πρωταγωνιστ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...