Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

"Ένα παιδί που έτυχε να έχει αυτισμό και όχι ένα αυτιστικό που έτυχε να είναι παιδί!"



Π
ραγματολογικές δυσκολίες
Α
νάγκη για αυτό-ρυθμιστικές συμπεριφορές (στερεοτυπίες)
Ι
διαίτερες περιοχές δυνατοτήτων (νησίδες δεξιοτήτων)
Δ
υσκολίες στην αναγνώριση του συναισθήματος (αλεξιθυμία)
Ι
σχυρές αισθητηριακές αναζητήσεις ή/και αποφυγές
Μ
οναχικότητα ή από την άλλη υπερ-κοινωνικότητα
Ε
πικοινωνιακές δυσκολίες
Α
ντιληπτικές δυσκολίες στη θεωρία του νου
Υ
περεπιλεκτικές συμπεριφορές
Τ
ακτική και σχολαστική ενασχόληση (εμμονές)
Ι
διαιτερότητες στο φαγητό
Σ
υχνές εκρήξεις θυμού (tantrums)
Μ
οναδικός τρόπος σκέψης
Ο
υσιαστικές δυσκολίες στον σχεδιασμό της προσαρμοστικής αντίδρασης

«Μα πάνω απ’όλα είναι ένα παιδί που έτυχε να έχει αυτισμό και όχι ένα αυτιστικό που έτυχε να είναι παιδί!»
Αξίζει να παρακολουθήσετε και το παρακάτω video που παρουσιάζει με δυνατή μουσική, λέξεις ηχηρές, πραγματικότητες που πρέπει να κατανοήσουμε για τον αυτισμό…: http://www.proseggisi.gr/bp_con/uploads/2011/03/protect-me.wmv

Πρόσκληση για ευαισθητοποίηση περί αυτισμού


2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ
Η Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (Ε.Ε.Π.Α.Α.) σε συνεργασία με τα κέντρα ΜΟΝΟΡΟΔΙ και Κ.Ε.Ε.Π.Ε.Α. «ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ» και με τη συμμετοχή εκλεκτών επιστημόνων σας προσκαλούν το Σάββατο 2 Απριλίου 2011 και ώρα 09:00-14:30 στο Βυζαντινό Μουσείο, Βασιλίσσης Σοφίας 22, Αθήνα για τον εορτασμό της καθιερωμένης από τον ΟΗΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΙΣΜΟ.


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ
09:00-09:30 Προσέλευση κοινού-Διάθεση ενημερωτικού υλικού
09:30-10:00 Έναρξη Εκδήλωσης-Χαιρετισμοί
10:00-10:30 Κώστας Φρανσίς: Νεώτερα θεραπευτικά δεδομένα για τον Αυτισμό
10:30-11:00 Στεφανία Φούσκα: Η εμπειρία της διοργάνωσης ομάδας γονέων στην Ε.Ε.Π.Α.Α.
11:00-11:30 Δρώμενα: Παράσταση παιδιών με Αυτισμό από το Κ.Ε.Ε.Π.Ε.Α. «ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»
11:30-12:00 Στράτος Αλεξάνδρου: Αισθητηριακές δυσκολίες και θεραπευτική προσέγγιση από ειδικούς και γονείς
12:00-12:30 Άννα Πλέσσα: Εμπόδια προς την αυτονομία ενηλίκων με Αυτισμό: Η Ελληνική πραγματικότητα
12:30-13:00 Ιγνάτιος Καφαντάρης: Εκπαίδευση γονέων: Η ελληνική πραγματικότητα
13:00-14:30 Ολοκλήρωση Προγράμματος: Ελεύθερη Συζήτηση-Προβολή βίντεο-
Λήψη καφέ, ελαφρύ σνακ (ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ)

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

"WILL U LET US IN?": VIDEO ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN


Το παρακάτω video είναι ένα όμορφο "ταξίδι" σε 45 χώρες για την προώθηση της ενσωμάτωσης των ατόμων με σύνδρομο Down. Ο τίτλος είναι « Will you let us in!”?» και προέρχεται από τον παγκόσμιο οργανισμό για το σύνδρομο Down (http://www.ds-int.org/video/will-you-let-us-in) , ως ειδικό αφιέρωμα για τη σημερινή παγκόσμια μέρα του 2011.
Μια αξιόλογη συλλογική προσπάθεια επισήμανσης της ενσωμάτωσης και συνάμα αποδοχής του συνδρόμου! Αξίζει να αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας για να αφουγκραστείτε τα μηνύματα πίσω από τις ωραίες εικόνες και μουσικές του video....

‎21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down


Επί της ευκαιρίας της Παγκόσμιας ημέρας για το σύνδρομο Down αναφέρουμε σχετικές πληροφορίες που αφορούν το σύνδρομο:


"Η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε το 2006, με πρωτοβουλία του γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down.


Το σύνδρομο Down (ή αλλιώς Τρισωμία 21 ή Τρισωμία G) περιγράφει μια χρωμοσωμική ανωμαλία, που περικλείει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, τα οποία υπάρχουν εκ γενετής στους φορείς της γενετικής αυτής βλάβης και αφορούν παρεκκλίσεις στη σωματική διάπλαση, τη νοητική ανάπτυξη και την ψυχοκοινωνική εξέλιξή τους.

Ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε η 21η Μαρτίου, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος = 3.21).

Η ανωμαλία προέρχεται κατά 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και επηρεάζει μία περίπου στις 600-700 γεννήσεις παιδιών.

Παράγοντας που επηρεάζει κρίσιμα την αναλογία αυτή αποτελεί η ηλικία της μητέρας, καθ' ότι στην ηλικία των 20 ετών η συχνότητα κυμαίνεται περίπου στο 1:2000 για να ανέλθει μετά τα 40 σε 1:100 ή λιγότερο.

Άλλοι παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα γέννησης παιδιού με σύνδρομο Down αποτελούν η γέννηση προηγούμενου πάσχοντος παιδιού από τους ίδιους γονείς και η περίπτωση ένας γονέας να είναι φορέας του Μεταθετικού συνδρόμου Down.

Η πρώτη παρατήρηση του συνδρόμου έγινε το 1866 από τον Άγγλο γιατρό John Langdon Down – εξ ου και η ονομασία του, ο οποίος πρόσεξε ότι πολλά άτομα, άσχετα μεταξύ τους, που βρίσκονταν σε διάφορα ιδρύματα, είχαν παραπλήσια εξωτερικά χαρακτηριστικά.

Λόγω κυρίως του προσώπου και του σχήματος των ματιών που είχαν έντονα τα χαρακτηριστικά της μογγολικής φυλής, αλλά και λόγω της χαμηλής νοημοσύνης, που την εποχή εκείνη ήταν πιστευτό ότι όσο μακρύτερα από την Ευρώπη βρίσκεται κάποιος, τόσο χαμηλότερη ήταν η νοημοσύνη του, οδήγησε τον Down στην εισαγωγή του όρου "Μογγολοειδής ιδιώτης". (Η λέξη ιδιώτης χρησιμοποιήθηκε με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου, δηλαδή ηλίθιος).

Για πάρα πολλά χρόνια ο όρος “Μογγολισμός” είχε καθιερωθεί, όμως σήμερα θεωρείται ηθικά ανεπίτρεπτος και επιστημονικά απαράδεκτος"


Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Έλα να παίξουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε!



Το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με τα παιδιά που ανήκουν στο αυτιστικό φάσμα είναι η έκφραση συναισθημάτων. Τα παιδιά αυτά δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα των άλλων ούτε να εκφράσουν με σαφήνεια τα δικά τους.
 Το παρακάτω άρθρο αναφέρεται σε μία καινοτομία που δίνει τη δυνατότητα σε παιδιά με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή να μάθουν να αναγνωρίζουν και να αντιδρούν στα συναισθήματα.



Μέχρι χθες η τετράχρονη Ίντεν Σοτσένκο δεν μιλούσε και δεν πλησίαζε κανέναν. Ήταν ένα εσωστρεφές αυτιστικό παιδί που έτρεχε μακριά όποτε την πλησίαζαν.


«Από τότε που άρχισε να παίζει με το ρομπότ που έφεραν στο σχολείο της, έχει αλλάξει τελείως» λέει η μητέρα της Κλερ. «Δείχνει τα συναισθήματα της και τολμάει ακόμη και να μας αγκαλιάζει.


Το ρομπότ, που ονομάζεται Κάσπαρ είναι προγραμματισμένο να χαμογελάει, να γελάει, να κλείνει το ένα μάτι και να κουνάει τα χέρια του. Έχει το ύψος ενός μικρού παιδιού και είναι τηλεκατευθυνόμενο από καθηγητές μέσω υπολογιστή.

Κοστίζει περίπου 1400 στερλίνες, περίπου 2000 ευρώ και διατίθεται σε αρκετές παραλλαγές, αν και βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο.

«Τα αυτιστικά παιδιά δεν αντιδρούν καλά στους ανθρώπους που τα πλησιάζουν επειδή δεν αναγνωρίζουν τις εκφράσεις του προσώπου τους» λέει ο Μπεν Ρόμπινς ερευνητής πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο του Χερτφορντσάιρ, που ειδικεύεται σε προγράμματα σχετικά με αυτιστικά παιδιά. 

«Τα ρομπότ είναι πιο ασφαλή για αυτά επειδή δεν είναι περίπλοκα και είναι προβλέψιμα» προσθέτει.

Ο Κάσπαρ έκανε τα πρώτα ρομποτικά του βήματα το 1998 και μέχρι σήμερα έχει βοηθήσει σημαντικά τουλάχιστον 300 αυτιστικά παιδια στη Βρετανία.

«Γειά σας με λένε Κάσπαρ και θέλω να παίξουμε» λέει το ρομπότ ενώ πλησιάζει τα παιδιά.

Γελάει όταν τον αγγίζουν στα χέρια, την πλάτη ή τα πόδια και κρύβει το πρόσωπό του όταν κλαίει επειδή τον χτύπησαν με δύναμη.

Κατσουφιάζει και χαμογελάει ανάλογα με τις κινήσεις και τα λόγια των παιδιών.


Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Γονιός σημαίνει να μην εγκαταλείπεις ποτέ!

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που είναι έτοιμοι να γίνουν γονείς ή που είναι ήδη γονείς. Σίγουρα, όλοι σχεδόν, έχουν πει ότι θα έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους. Που φτάνει όμως το <<πάντα>> του καθενός? Πως θα αντιδρούσε ο καθένας μας αν είχε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες? Πόσο περήφανος θα ήταν για την ιδιαιτερότητα του παιδιού του? Πόσο μακρυά θα έφτανε? Τι θα έκανε για χάρη του? 
Στο παρακάτω άρθρο θα δείτε πως αντιμετωπίζουν τη ζωή και την αναπηρία ο Ντικ και ο ανάπηρος γιος του Ρικ. Η στάση τους είναι ένα μάθημα ζωής για όλους εμάς που ξεχνάμε τι σημαίνει πραγματικά να αγαπάς....



Ο Dick Hoyt είναι μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό. Αγνωστος σε όσους γνωρίζουν τους λαμπερούς σταρ της τηλεόρασης, άγνωστος στους ίδιους τους διάσημους, άγνωστος στους πολιτικούς. Τον ξέρει όμως αυτός που πρέπει, ο γιος του. Και αυτό του αρκεί. Η απίστευτη ιστορία των Hoyt θα μπορούσε να είναι η περιγραφή του χρονικού της θέλησης. Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αγάπης και της αφοσίωσης ενός γονιού στο παιδί του. Θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα για όσους άκουσαν κοντά τους το κλάμα ενός μωρού. Ακόμα και αν δεν είναι το δικό τους. Θα μπορούσε ακόμα να είναι και ένα ξυπνητήρι συνείδησης για αυτούς που παρκάρουν τα πολυτελή αυτοκίνητά τους στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια για να βοηθούν τη μετακίνηση σε όσους είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια.
Ο γιός του, ο Ρικ, γεννήθηκε με τον ομφάλιο λώρο δεμένο στο λαιμό του. Γεννήθηκε σχεδόν σε κατάσταση πνιγμού και η για καιρό έλλειψη οξυγόνου του δημιούργησε μόνιμα προβλήματα. Οι γιατροί πρότειναν στην οικογένεια να βάλει το παιδί σε ένα ίδρυμα (μιλάμε για 46 χρόνια πριν, μη σας κάνει εντύπωση, ήταν αλλιώς τα πράγματα και στην ιατρική αλλά και στην κοινωνία). Οι συγγενείς προέτρεπαν τους γονείς να ακούσουν τους γιατρούς. Ο πατέρας δεν τους άκουσε. Είχε άλλα σχέδια. Κοίταξε στα μάτια το παιδί του και αποφάσισε. Από τότε, 46 χρόνια τώρα, τρέχει κάθε πρωί μαζί με το παιδί του στους δρόμους της αγάπης. Εχουν ταξιδέψει μαζί όλο τον κόσμο, έχουν τρέξει σε όλους τους μαραθώνιους
Ο Ηοyt και η σύζυγός του Judie αποφάσισαν να πολεμήσουν για να μη μεγαλώσει το παιδί τους σε ιδρύματα. Και ας έλεγαν οι γιατροί ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να μιλήσει ή να περπατήσει. Οταν ο μικρός Ρικ ήταν 11 χρονών τον πήγαν στο Tufts της Βοστώνης για εξετάσεις. Οι καθηγητές ήταν κάθετοι: «Δεν υπάρχει τρόπος να επικοινωνήσει». Στην συνέχεια, όταν κατάλαβαν ότι τα μάτια του Ρικ αντιλαμβάνονται κάθε κίνηση σαν υψηλής συχνότητας σόναρ και χαμογελάει στα αστεία σαν φυσιολογικό παιδί, συγκινήθηκαν. Λίγους μήνες μετά οι επιστήμονες του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Ρίκ μπορούσε να γράφει με κινήσεις του κεφαλιού του σε έναν υπολογιστή, άρα και να επικοινωνεί. Η πρώτη του φράση ήταν «Go Bruins». Σε ελεύθερη μετάφραση «Πάμε Bruins» ένα σύνθημα που λένε οι οπαδοί της ομάδας χόκεϊ της Βοστώνης.
Στη συνέχεια πήγε στο σχολείο. Στα 15 του, ένας συμμαθητής του, ο Στιβ, τραυματίστηκε σε τροχαίο και ο Ρικ λυπήθηκε πολύ. Ζήτησε από τον πατέρα του να τρέξουν μαζί σε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων που διοργάνωναν προς τιμήν του. Ο Ντικ δίστασε αφού παρά το στρατιωτικό του παρελθόν δεν ήταν φανατικός του αθλητισμού. Ομως το τόλμησε. Και το κατάφεραν. Ο Ντικ δεν μπορούσε να κουνηθεί για μια εβδομάδα. Αλλά το ότι έσπρωξε το καροτσάκι του γιου του για 8 χιλιόμετρα τον έκανε τόσο μα τόσο περήφανο
«Μπαμπά, ήταν σαν να μην ήμουν πια στο καροτσάκι. Ετρεχα και ήμουν ελεύθερος» ήταν το μήνυμα του μικρού στον πατέρα. Και από τότε έγιναν “ένα” και άρχισαν να τρέχουν διαρκώς. Και ο Ρικ από εκείνη τη μέρα νικούσε καθημερινά Μπήκε στο Πανεπιστήμιο, όπου εργάζεται και σήμερα και συνεχίζει να ζει ανυπομονόντας να ξεκινήσει το τρέξιμο. Ξανά και ξανά
Τα επιτεύγματα των Iron Men
Από τους δρόμους της θέλησης μέχρι το να τρέξουν στο Iron Man είναι μια απόσταση τεράστια. Οχι όμως ανίκητη όταν υπάρχει τόση αγάπη και τόσο μεγαλείο ψυχής Οι Χόιτ έτρεχαν όσο πιο συχνά μπορούσαν. Αρχισαν να προπονούνται εντατικά και να προσαρμόζουν το καρότσι του μικρού για να πετυχαίνουν καλύτερες επιδόσεις. Το δεύτερο μεγάλο τους θαύμα ήρθε το 1979. Στον μαραθώνιο της Βοστώνης. Μπορεί οι διοργανωτές να μην τους έδωσαν το δικαίωμα της επίσημης συμμετοχής, όμως έτρεξαν και τερμάτισαν! Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή! Οταν νίκησαν στο μαραθώνιο, ήρθε η ώρα του τριάθλου. Ενα αγώνισμα που αποτελεί συνδυασμό από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι ολυμπιακές αποστάσεις για το αγώνισμα του τρίαθλου είναι: τρέξιμο 10 χλμ., ποδηλασία 40 χλμ. και κολύμπι 1,5 χλμ.! Τα κατάφεραν και εκεί. Και όταν ο Ρικ ρώτησε τον πατέρα του αν θα μπορούσαν να τα καταφέρουν και στην πιο σκληρή δοκιμασία του κόσμου, το Ιron Man (που διεξάγεται στη Χαβάη και συμπεριλαμβάνει 3,8 χλμ. κολύμπι, έναν μαραθώνιο δρόμο 42.195 μ. τρέξιμο και 180 χλμ. ποδηλασία) δεν απάντησε. Βλέπετε, είχαν αρχίσει να τρέχουν. Μπείτε στο Youtube.com και δείτε την προσπάθειά τους στο Iron Man. Και τον τερματισμό τους. Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά δεν μπορώ να σας περιγράψω με τις λέξεις αυτού του κειμένου το μεγαλείο της στιγμής. Πληκτρολογήστε το όνομα Dick Hoyt και Iron Man και προσπαθήστε να κρατήσετε τα δάκρυά σας Εξι φορές έχουν τερματίσει μέχρι τώρα πατέρας και γιος σε μια δοκιμασία που πολλοί επαγγελματίες αθλητές δεν καταφέρνουν μόνοι
958 αθλητικές δοκιμασίες! 224 αγωνίσματα τριάθλου! 6 Ιron Man! 65 μαραθώνιοι! Το 1992 τερμάτισαν στο μαραθώνιο με επίδοση μόλις 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ! Ο Ρικ λέει αστειευόμενος: «Είμαστε Iron Men, αλλά, αλήθεια, θα ήθελα μια φορά να είναι ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώξω εγώ για όλα αυτά τα χιλιόμετρα>>



Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Ενημέρωση & Εκπαίδευση Προσβάσιμη σε όλους: Το παράδειγμα των ακουστικών βιβλίων


«Οι νέες τεχνολογίες δίνουν νέες δυνατότητες και μορφές στα ΜΜΕ, τους εκδοτικούς οίκους και κυρίως στην εκπαίδευση και αυτό είναι το θέμα στην εκδήλωση που διοργανώνουν το Ίδρυμα Ευγενίδου και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών, την Τρίτη 15 Μαρτίου 2011 και ώρα 19:00- 21:00 στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο) με τίτλο:
«Ενημέρωση και Εκπαίδευση Προσβάσιμη σε όλους: Το παράδειγμα των ακουστικών βιβλίων»
Η εκδήλωση περιλαμβάνει δύο μέρη: Στο πρώτο μέρος θα παρουσιαστούν αποτελέσματα από: «Δημοσιογραφικό Εργαστήρι: Ψηφιακή εποχή και πρόσβαση στα ΜΜΕ από το σύνολο των πολιτών» και στο δεύτερο μέρος θα τελεστεί πολυμεσική παρουσίαση του ακουστικού βιβλίου «Ο Δρόμος του Φεγγαριού» του Όμηρου Αβραμίδη.
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα όσο και πρωτότυπη βραδιά που στόχο έχει να παρουσιάσει τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες, ώστε η πληροφόρηση, η μόρφωση αλλά και η ψυχαγωγία να αποτελέσουν κοινά αγαθά. του συνόλου των πολιτών. Όλα αυτά συμβαίνουν τόσο σε επίπεδο θεωρίας όσο και μέσα από μια ευχάριστη καλλιτεχνική παρουσίαση ενός ακουστικού βιβλίου, για τον σχεδιασμό του οποίου χρησιμοποιήθηκαν πολλοί από τους κανόνες του Design for All (DfA).
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά είναι απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στα τηλέφωνα 210 9469631 και 632. Το Ίδρυμα Ευγενίδου είναι προσβάσιμο σε ΑμεΑ, όπως και όλες οι ενημερωτικές πληροφορίες της εκδήλωσης. Το ενημερωτικό υλικό θα υπάρχει σε έντυπη, σε ηχητική μορφή και γραφή Braille και θα είναι διαθέσιμο μία ώρα πριν την έναρξη της εκδήλωσης. Έχει προβλεφθεί διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα.
(για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: http://news.disabled.gr/?p=38499#more-38499)

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Η συνταγή της ευτυχίας! :-)


Λένε ότι δεν υπάρχει η συνταγή της ευτυχίας... ή μήπως υπάρχει? Και είναι απλή...σαν τις τηγανιτές πατάτες! Τελικά τι θέλει πολλά ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο? Η παρακάτω έρευνα μας λέει ότι το μόνο που χρειάζεται είναι ευτυχισμένους γονείς και τρία οικογενειακά γεύματα τη βδομάδα! Συνταγή που φαντάζει απλή αλλά και πολύπλοκη αν αναλογιστεί κανείς τους φρενήρεις ρυθμούς που ζούμε!



Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε παραδοσιακές και ευτυχισμένες οικογένειες, έχοντας κοντά τους και τους δύο γονείς τους και τρώγοντας τακτικά μαζί τους, είναι πιθανότερο να έχουν αργότερα ευτυχισμένες ζωές.








Oλα αυτά σύμφωνα με μια βρετανική έρευνα. Μια δεύτερη μελέτη, όμως, συμπέρανε ότι οι ευτυχισμένοι έφηβοι μπορεί να γίνονται πιο χαρούμενοι ενήλικοι, αλλά κινδυνεύουν περισσότερο να χωρίσουν!


Η πρώτη μελέτη, έγινε σε περίπου 100.000 ανθρώπους σε 40.000 νοικοκυριά στο πλαίσιο της μεγάλης έρευνας "Κατανοώντας την Κοινωνία" και -όπως αναφέρει η βρετανική "Τέλεγκραφ"- κατέληξε στο συμπέρασμα ότι να τρώει ένα παιδί μαζί με την οικογένειά του, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, αποτελεί παράγοντα-κλειδί για τη δημιουργία στενών δεσμών με τους γονείς του.


Η έρευνα, που χρηματοδοτείται από τη βρετανική κυβέρνηση, εντάσσεται στο πλαίσιο των προσπαθειών της για την μέτρηση της εθνικής ευημερίας με νέους τρόπους, πέρα από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν (ΑΕΠ).


Η μελέτη επιβεβαίωσε την κεντρική σημασία της παραδοσιακής οικογενειακής μονάδας για την ανάπτυξη των παιδιών και την ισορροπία τους όταν μεγαλώσουν. Μεταξύ άλλων, επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα παντρεμένα ζευγάρια είναι πιο πιθανό να είναι ευτυχισμένα από τη σχέση τους, σε σχέση με τα ανύπαντρα, καθώς επίσης ότι η κατάρρευση μιας οικογένειας (π.χ. λόγω χωρισμού των γονέων) κάνει περισσότερο κακό στο παιδί και από το να ζει στη φτώχεια. «Το να μη ζει και με τους δύο φυσικούς γονείς του ένα παιδί, έχει μεγαλύτερη αρνητική επίδραση για τον βαθμό ικανοποίησης στη μετέπειτα ζωή του, ακόμα και από την υλική κατάσταση που βρίσκεται», σύμφωνα με την έρευνα.

Η μελέτη ακόμα διαπίστωσε ότι «οι σχέσεις μεταξύ των ίδιων των γονιών και με τα παιδιά τους είναι σημαντικές για τη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξή των τελευταίων και για τη σταθερότητα των οικογενειών». Ακόμα, τονίζει ότι «τα παιδιά είναι πιο ευτυχισμένα με την οικογενειακή κατάστασή τους, αν οι γονείς είναι ευτυχισμένοι με τη σχέση που οι ίδιοι έχουν μεταξύ τους».

Από την άλλη, ο εκφοβισμός από τα αδέλφια του μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για τη συμπεριφορά ενός παιδιού και την απόδοσή του στο σχολείο, καθώς και για την κατοπινή ψυχική υγεία του. Ακόμα, από την έρευνα προκύπτει ότι είναι ζωτικό για την ευημερία των παιδιών να μπορούν να συζητούν τα σημαντικά θέματα που τους απασχολούν, με τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειάς τους, καθώς επίσης να μην λογομαχούν κάθε λίγο και λιγάκι με τους γονείς τους και με τα αδέλφια τους.
Και ένα γεύμα ή ένα δείπνο από κοινού με όλη την οικογένεια είναι σημαντικό», υπογραμμίζουν οι ερευνητές και αναφέρουν ότι τα παιδιά που τρώνε συχνά μαζί με τους γονείς τους, δηλώνουν πολύ συχνότερα ότι είναι ευτυχισμένα, σε σχέση με όσα παιδιά δεν τρώνε ποτέ μαζί με την οικογένειά τους ή τρώνε μαζί λιγότερες από τρεις φορές την εβδομάδα.

Εξάλλου, η έρευνα διαπίστωσε ότι η ευτυχία ενός ζευγαριού είναι ανάλογη με τη χρονική διάρκεια μιας σχέσης. Οι πιο ευτυχισμένες σχέσεις φαίνεται να είναι εκείνες που διαρκούν λιγότερο από πέντε χρόνια. Ακόμα, οι 25χρονοι δηλώνουν πιο ευτυχισμένοι όταν δεν δουλεύουν ή δεν ψάχνουν για δουλειά, παρόλο που αυτή η ηλικιακή ομάδα, σε περίοδο κρίσης, υποφέρει κατ’ εξοχήν από ανεργία.

Σε μια άλλη έρευνα, από ερευνητές του πανεπιστημίου Κέμπριτζ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό θετικής ψυχολογίας "Journal of Positive Psychology", διαπιστώθηκε ότι όσοι νέοι μεγάλωσαν ευτυχισμένοι στην οικογένειά τους, είναι 60% λιγότερο πιθανό να υποφέρουν από ψυχικά προβλήματα αργότερα και επίσης έχουν καλύτερη απόδοση στις σπουδές και στην εργασία τους. Από την άλλη, όμως, είναι πιο πιθανό να χωρίσουν.

Η έρευνα, που αφορούσε περίπου 2.800 άτομα, βρήκε ότι όσα παιδιά είχαν ωραία σχέση με τους γονείς τους, είχαν και υψηλότερα επίπεδα ευημερίας και ικανοποίησης στην μετέπειτα ζωή τους, μεγαλύτερη ευχαρίστηση από τη δουλειά τους και περισσότερους φίλους. Παράλληλα, όμως, ήταν πιθανότερο να καταλήξουν χωρισμένοι. Μια πιθανή εξήγηση, κατά τους ερευνητές, είναι ότι επειδή έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, τους είναι ευκολότερο να εγκαταλείψουν μια σχέση που τους δεν φέρνει πια ικανοποίηση.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...