Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Ένα στα πέντε παιδιά είναι θύμα σεξουαλικής κακοποίησης

Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να ξεκινήσει μία εκστρατεία για την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης των παιδιών και τη βελτίωση της διεθνούς συνεργασίας στην δίωξη των εγκληματιών, η οποία παρουσιάστηκε σήμερα στην Ρώμη.

«Στην Ευρώπη, ένα παιδί στα πέντε είναι θύμα σεξουαλικής κακοποίησης», δήλωσε η αναπληρώτρια γενική γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Μοντ ντε Μποέρ Μπουκίτσιο, κατά την διάρκεια παρουσίασης της εκστρατείας που έχει τίτλο «Ένα στα Πέντε».


Κάθε ημέρα, τα παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, συχνά από ανθρώπους που εμπιστεύονται: τους γονείς, τους δασκάλους ή από άλλες μορφές εξουσίας.




Στόχος της εκστρατείας είναι να διδάξει στα παιδιά ηλικίας 4 έως 7 ετών τα δικαιώματά τους στο να καθορίζουν τα όρια και να καταγγέλλουν την κακοποίηση. Αποτελείται από μία σειρά τηλεοπτικών σποτ, ένα παιδικό βιβλίο, αφίσες και μία ιστοσελίδα (http://www.onnetouchepasici.org). 




Στο τηλεοπτικό σποτ με κινούμενα σχέδια, βλέπουμε ένα μεγάλο χέρι να χαϊδεύει το κεφάλι ενός παιδιού, το οποίο όμως αντιδρά με οργή όταν το χέρι προσπαθεί να το αγγίξει κάτω από τα εσώρουχά του. Ο στόχος είναι να μάθουν τα παιδιά τον κανόνα: «Εμείς δεν αγγίζουμε εδώ». 




Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει επίσης ετοιμάσει έγγραφα για τους γονείς και τα σχολεία σχετικά με τους τρόπους πρόληψης της σεξουαλικής κακοποίησης, με την προσεκτική επιλογή των εκπαιδευτικών και την μηδενική ανοχή σε τέτοια κρούσματα. 



Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Μέχρι 26 Νοεμβρίου η υποβολή μηχανογραφικών ΑΜΕΑ

“Μερικώς ικανοποιημένη είναι η Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία για την απόφαση του υπουργείου Παιδείας να παρατείνει την προθεσμία υποβολής των μηχανογραφικών δελτίων για τους υποψηφίους για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση σε ποσοστό 5% καθ’ υπέρβαση των εισαγομένων, μέχρι Παρασκευή 26 Νοεμβρίου.
Επίσης, το υπουργείο Παιδείας, καλεί τους υποψηφίους που επιθυμούν να δηλώσουν προτίμηση εισαγωγής σε Τμήμα ή Σχολή τα οποία εμφανίζονται ως αποκλειόμενα στο μηχανογραφικό δελτίο λόγω της πάθησής τους, να τα δηλώσουν με υπεύθυνη δήλωση του ν. 1599/86, προκειμένου να εξεταστούν από την αρμόδια επιτροπή ελέγχου των δικαιολογητικών.
Όμως η Συνομοσπονδία θεωρεί ότι η λύση που έδωσε το υπουργείο είναι μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά ημιτελής και διστακτική.
Οι δύο ημέρες παράταση δεν επαρκούν, ενώ η υπεύθυνη δήλωση που πρέπει να συμπληρώσουν οι φοιτητές, ουσιαστικά, υποκαθιστά το μηχανογραφικό δελτίο δημιουργώντας περισσότερη γραφειοκρατία και αγωνία στους υποψηφίους για την τύχη της αίτησής τους.
Η Συνομοσπονδία θεωρεί ότι μεταφέρεται στον υποψήφιο όλο το βάρος ενώ θα έπρεπε να του κατοχυρώνει την ίση μεταχείριση και την ανεμπόδιστη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους. Γι΄ αυτό οργανώνει Πανελλήνιο Συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος στις 3 Δεκεμβρίου στις 10 π.μ”



Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Τα βλαστοκύτταρα δίνουν ελπίδες!


Αισιόδοξοι μπορεί να είναι όσοι έχουν χάσει το φως τους από εκφύλιση της ωχράς κηλίδας του Stargardt κατά την οποία για γενετικούς λόγους καταστρέφονται τα φωτο-ευαίσθητα κύτταρα του αμφιβληστροειδούς στο πίσω μέρος του ματιού.

Μια νέα θεραπεία έρχεται στο φως με την εμφύτευση εμβρυικών βλαστοκυττάρων τα οποία λαμβάνονται από έμβρυα εξωσωματικής γονιμοποίησης ηλικίας λίγων μόλις ημερών. Αυτά τα βλαστοκύτταρα έχουν την εγγενή δυνατότητα να αναπτυχθούν και να μεταμορφωθούν σε άλλα εξειδικευμένα σωματικά κύτταρα δίνοντας πάλι το φως στα μάτια των τυφλών. 


Πολλοί επιστήμονες ευελπιστούν ότι αυτά τα κύτταρα μπορούν να φέρουν επανάσταση στην ιατρική, δεν λείπουν, όμως οι αντιδράσεις από  διάφορες οργανώσεις, θρησκευτικές και άλλες, οι οποίες θεωρούν ότι μια τέτοια τεχνική προϋποθέτει την σκόπιμη καταστροφή ανθρωπίνων όντων, έστω κι αν είναι μόνο τριών ημερών.



Ο πρώτος ασθενής θα δεχτεί τα βλαστικά κύτταρα στην αρχή του 2011 και τα πρώτα σημάδια βελτίωσης της όρασής του μπορεί να εμφανιστούν μέσα σε έξι περίπου εβδομάδες.Ο χρόνος, όμως, θεραπείας θα εξαρτηθεί από τον οργανισμό κάθε ασθενούς ατομικά.


Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια μέρα των δικαιωμάτων των παιδιών

«Η Unicef, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας των Δικαιωμάτων του Παιδιού (20 Νοεμβρίου), επέτειο της υιοθέτησης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, απένειμε σε ειδική τελετή στη Στοά του Βιβλίου, τα Βραβεία Unicef 2010 σε σχολεία της χώρας αλλά και σε συνεργάτες της για τη σημαντική συμβολή τους στην προώθηση των Δικαιωμάτων των Παιδιών και του έργου της οργάνωσης.

Τα βραβεία στους μαθητές και τα σχολεία απονεμήθηκαν στα πλαίσια του Πανελλήνιου Εκπαιδευτικού Προγράμματος "Τα Παιδιά Γράφουν & Ζωγραφίζουν τα Δικαιώματα τους" που υλοποιείται με τη συνεργασία του Υπουργείου Παιδείας διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, μέσα από το οποίο τα παιδιά των δημοτικών δημιούργησαν βιβλία και εφημερίδες και των νηπιαγωγείων ζωγράφισαν αφίσες για το πως τα ίδια τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα δικαιώματα τους.
Η φιλία, η αλληλεγγύη, η υγεία και η περίθαλψη, το σχολείο, το γέλιο και η χαρά, είναι μερικά από τα θέματα που αναδεικνύουν τα παιδιά μέσα από τα έργα τους.
Τιμήθηκαν επίσης φέτος από την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της Unicef: η επικεφαλής της εκστρατείας καταπολέμησης του μητρικού και νεογνικού τετάνου, κα Ελευθερία Αρβανιτάκη και οι εταιρείες Diner Club και Procter & Gamble και για την πολύχρονη προσφορά τους στην προστασία των παιδιών μέσω της σημαντικής υποστήριξης τους στα προγράμματα της Unicef. Το συντονισμό της εκδήλωσης έκανε ο δημοσιογράφος κ. Παύλος Τσίμας ενώ συμμετείχαν προσωπικότητες που προάγουν τα Δικαιώματα των Παιδιών στη χώρα μας».

Τα καλύτερα έργα των παιδιών από όλη τη χώρα εκτίθενται στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου) έως το μεσημέρι της Παρασκευής 26 Νοεμβρίου.
(Ώρες επισκέψεων:
Δευτέρα έως Παρασκευή: 10:00-14:00, απογεύματα: 16:30-20:30
Σάββατο & Κυριακή κλειστά. Η είσοδος είναι ελεύθερη.)


Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

"Ocean Heaven": Ωδή για την αγάπη γονιού προς το αυτιστικό παιδί του

«Ανακάλυψε την αληθινή αγάπη και φροντίδα από την πλευρά των καθημερινών ανθρώπων»
Η παραπάνω φράση αποτελεί ατάκα προώθησης της ταινίας «Ocean Heaven», η οποία πραγματεύεται μ’ένα ιδιαίτερα και βαθιά συγκινητικό τρόπο την προσπάθεια ενός τερματικά άρρωστου πατέρα να εκπαιδεύσει με τις απαραίτητες ικανότητες για αυτόνομη διαβίωση τον αυτιστικό γιό του, πριν εκείνος «φύγει μακριά»... Όμως ουσιαστικά η ταινία είναι μια ωδή στην απεριόριστη αγάπη του γονιού για το παιδί του και την αέναη επιθυμία να φροντίσει και να αναπτύξει τις καλύτερες ικανότητες του παιδιού, ανεξάρτητα από την προσπάθεια που καταβάλλει, ανεξάρτητα από την πάλη που δίνει καθημερινά…
Ξεκινώντας μ’ένα δυσοίωνο τόνο, η ταινία μας παρουσιάζει αρχικά τον πατέρα (Wang) συντροφιά με το γιό του (Da Fu) στη θάλασσα με την πρόθεση να πνιγούν μαζί χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο και συνάμα βαρύ σκοινί, το οποίο είναι δεμένο στα πόδια τους. Δεν επιτυγχάνεται το σχέδιο τελικά μιας και ο γιος είναι δεινός κολυμβητής και γρήγορα ξελύνει το σκοινί από τα πόδια τους, σώζοντας και τους δύο από βέβαιο θάνατο. Εύκολα μπορείς να κατακρίνεις τον πατέρα από αυτό το γεγονός, αλλά το βαθύτερο κίνητρο είναι βαθιά ανθρώπινο… Ο Wang είναι ο μόνος γονιός του παιδιού, εφόσον η γυναίκα του απεβίωσε 14 χρόνια πριν, συνεπώς πιστεύει ότι μάλλον είναι καλύτερα γι αυτόν και το Da Fu να πεθάνουν μαζί, ώστε να μην υποφέρει το παιδί του όταν αυτός αποχωρήσει από τη ζωή.
Μετά από την αποτυχημένη προσπάθεια αυτοκτονίας, ο πατέρας συνειδητοποιεί ότι η μοίρα του παιδιού του είναι να επιβιώσει και ο σκοπός του ιδίου μέχρι τη τελευταία του πνοή είναι να εκπαιδεύσει το γιο του ώστε να καταστεί όσο το δυνατό πιο αυτόνομος, καθώς ψάχνει ένα κατάλληλο μέρος-σπίτι που δέχεται άτομα με αυτισμό. Και οι δύο αποστολές εξελίσσονται άκρως συγκινητικές, καθώς φωτίζουν μερικές αλήθειες που πριν είτε άθελα, είτε ηθελημένα αγνοούνταν.
Στην πορεία της ταινίας, βλέποντας τον Wang με υπομονή να εκπαιδεύει τον Da Fu βήμα-βήμα, σε αυτές για τους πολλούς αυτονόητες καθημερινές ανάγκες, ο θεατής συνειδητοποιεί την ατέρμονη αγάπη, υπομονή, αυτοσυγκράτηση και κατανόηση που έχουν οι γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες για τα παιδιά τους. Μια αγάπη τόσο αγνή και άνευ ορίων που αξίζει να δοξαστεί και να ακουστεί…
Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί ότι οι συντελεστές αυτής της ταινίας είναι γνώστες του αυτισμού. Ο σκηνοθέτης Xue Xiaolu είναι καθηγητής της Ακαδημίας Κινηματογράφου του Πεκίνου, που επί 14 συναπτά έτη είναι εθελοντής στην μη κυβερνητική, εκπαιδευτική  οργάνωση για αυτιστικά παιδιά. Έτσι, λοιπόν η ταινία βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του σκηνοθέτη πάνω στις εμπειρίες γονιών που συνάντησε όλα αυτά τα χρόνια.
Ως επίλογο, θα λέγαμε ότι από τα πιο σπουδαία σημείο της ταινίας αποτελεί η σημειολογία του σκηνικού με το ενυδρείο-ο «Ουρανός του Ωκεανού» του τίτλου-όπου προσφέρει μια φρέσκια ατμοσφαιρική αλλαγή στην ιστορία. Καθ’όλη τη ταινία, o Da Fu κολυμπά με διάφορα πλάσματα στο βυθό, μοιάζει λες και είναι στο πραγματικό του σπίτι, εκεί κάτω από το νερό, ανέγγιχτος από την πραγματικότητα της ανθρώπινης κοινωνίας… Πραγματικά αυτές οι εικόνες της ταινίας προσφέρουν μεγάλη τροφή για σκέψη και συναίσθημα.


Τα Ηλεκτρονικά Βιβλία ξυπνούν τη διάθεση των παιδιών για ανάγνωση!

Με βάση την έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας (2008) για τη σχέση των παιδιών με τις νέες τεχνολογίες το 88% των εφήβων (12-15 ετών) και το 94% εκείνων μεταξύ 16-19 ετών έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

Ορμώμενο από την παραπάνω έρευνα το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου έστησε ένα πολύχρωμο και αρκετά ενδιαφέρον ηλεκτρονικό κόμβο με σκοπό «να αφυπνίσει τη διάθεση των παιδιών για διάβασμα μιλώντας στη γλώσσα που τα γοητεύει». Καθώς και να «διαλύσει την παγιωμένη αντίληψη ότι το βιβλίο είναι μόνο διδακτικό εργαλείο και συνεπώς ένα είδος εξαναγκασμού».

Ο «Mικρός Aναγνώστης» (www.mikrosanagnostis.gr)  όπως ονομάζεται ο κόμβος περιέχει μια μεγάλη ποικιλία θεματικών ενοτήτων και είναι ιδιαίτερα φροντισμένος και ταυτόχρονα σε έλκει με έντονα να το ανακαλύψεις  . Στα περιεχόμενα του μπορεί κάποιος να βρει πληροφορίες για νέες παιδικές εκδόσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις για παιδιά, λογοτεχνικούς ή εικαστικούς διαγωνισμούς, ακόμα υπάρχει η άκρως ενδιαφέρουσα «γωνιά των δασκάλων», η ενότητα «Θα σου πω μια ιστορία» όπου ακούγεται η φωνή του συγγραφέα και ταυτόχρονα το παιδί έχει τη δυνατότητα να ξεφυλλίζει εικονικά το βιβλίο του!
Πρέπει να τονίσουμε ότι ο «Mικρός Aναγνώστης» αποτελεί ένα από τα εργαλεία του ΕΚΕΒΙ για τους δασκάλους και επιπλέον προτείνει την έγκαιρη κατάρτιση των δασκάλων για το κατάλογο των βιβλίων που θα διαβαστούν στη διάρκεια της χρονιάς, τη δημιουργία ευχάριστων χώρων ανάγνωσης και ακρόασης και το πιο σημαντικό τη δημιουργία και επάνδρωση βιβλιοθηκών σε κάθε σχολείο!

Σίγουρα λοιπόν αξίζει να κάνετε ένα κλικ σε αυτή τη θαυμάσια προσπάθεια του ΕΚΕΒΙ!

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Συμβουλές για καλύτερο διάβασμα

Η κατανόηση, είναι ο λόγος που διαβάζουμε. Αν διαβάζουμε κάτι και δεν το καταλαβαίνουμε τότε στην πραγματικότητα δεν διαβάζουμε. Οι αποτελεσματικοί αναγνώστες μετατρέπουν το διάβασμα σε μία ενεργητική διαδικασία. Μοιάζει σαν να διαβάζεις το αγαπημένο σου περιοδικό. Είναι διασκεδαστικό και κατανοητό. Το ίδιο μπορεί να γίνει και τα μαθήματα του σχολείου. (Εντάξει όχι με όλα, αλλά με τα περισσότερα)! Οι αποτελεσματικοί αναγνώστες αναγνωρίζουν πότε έχουν πρόβλημα με την κατανόηση και ψάχνουν να βρουν λύσεις (καθηγητές, λεξικά, Internet, συμμαθητές). Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να εμποδίσουν το αποτελεσματικό διάβασμα. Μερικά περιλαμβάνουν την κοινή λογική & είναι εύκολο να αλλαχθούν, κάποια άλλα μπορεί να χρειάζονται προσωπική ευθύνη, δέσμευση & επιμονή για να αλλάξουν. Πρώτα λοιπόν θα ασχοληθούμε με αυτά που είναι εύκολο να τα αλλάξουμε και θα προχωρήσουμε στα δυσκολότερα.
Το περιβάλλον του διαβάσματος είναι πολλές φορές εύκολο να αλλαχθεί χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια. Ας δούμε τα σημαντικότερα από αυτά:

Φωτισμός – O Καλός φωτισμός αποτελεί την πρώτη αλλαγή που θα χρειαστεί να κάνουμε. Ο λάθος φωτισμός μπορεί να φέρει κούραση και να επηρεάσει την απόδοση σου στο διάβασμα. Διάλεξε ένα φως που να μην δημιουργεί σκιές & έντονες αντιθέσεις. Υπάρχουν κατάλληλες λάμπες στο εμπόριο με λογικές τιμές και μια μεγάλη ποικιλία για να διαλέξεις.

Εξαερισμός- στο δωμάτιο σου θα χρειαστεί να προσέχεις δύο πράγματα: Τον καθαρό αέρα & τη σταθερή θερμοκρασία. Και οι δύο αυτοί παράγοντες είναι σημαντικοί για να είσαι σε επαγρύπνηση και με καθαρό μυαλό.

H Θέση που κάθεσαι – Η θέση που θα κάθεσαι θα πρέπει να μην είναι πολύ άνετη (μην σε πάρει ο ύπνος) άλλα ούτε και άβολη. Διάλεξε μία μέτρια (κατά προτίμηση ανατομική) καρέκλα και μη διαβάζεις στο κρεβάτι.

Η στάση του σώματος – Προσπάθησε να μην βάζεις το κεφάλι σου μέσα στο βιβλίο αλλά και μην κρατάς το βιβλίο μακρυά από σένα. Και στις δύο περιπτώσεις η κούραση θα σε αποθαρρύνει σύντομα.

Εξωτερικές ενοχλήσεις – Οι πιο σημαντικές ενοχλήσεις είναι αυτές που μπορείς να δεις και να ακούσεις. Παρόλο που μπορεί να απολαμβάνεις να διαβάζεις με μουσική ή με ανοιχτή τηλεόραση έχε υπ΄όψη σου ότι οι έρευνες έχουν αποδείξει ότι γινόμαστε παραγωγικοί και αποτελεσματικοί όταν ασχολούμαστε με ένα πράγμα τη φορά.

Κάνε διαλείμματα- όχι πολύ μικρά αλλά ούτε και πολύ μεγάλα . Ένα τέταρτο είναι αρκετό. Μη διαβάζεις αν δεν έχει περάσει ένα διάστημα μεταξύ 30 -90 λεπτών από το φαγητό.

Η αξία του προγράμματος
Πριν ακόμα ξεκινήσεις να διαβάζεις, χρειάζεται να βάλεις ένα πρόγραμμα. Αν δεν έχεις ένα πρόγραμμα ή πλάνο δεν θα μπορέσεις να αξιολογήσεις τα προβλήματα που προκύπτουν από το διάβασμα ή ίσως το πολύ φορτωμένο σου πρόγραμμα. Όλα θα φαίνονται βουνό. Φτιάξε ένα πρόγραμμα που να καλύπτει τις ανάγκες σου και το σπουδαιότερο από όλα, ακολούθησε το.

Το πρόγραμμα σώζει χρόνο (για τις υπόλοιπες δραστηριότητες σου)
Όλα τα προγράμματα φτιάχνονται με το σκεπτικό ώστε να είναι αποδοτικά και βοηθητικά ως προς τα εσένα. Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να αλλάξεις τον προγραμματισμό σου , αν δεις ότι αυτός δεν σε εξυπηρετεί. Δοκίμασε & κάνε λάθη. Πειραματίσου & θα βρεις αυτό που ταιριάζει σε σένα.

Πότε να διαβάσεις
Όταν είσαι ξεκούραστος/η , ευδιάθετος/ η και το έχεις προγραμματίσει. Το διάβασμα της τελευταίας στιγμής πριν το μάθημα είναι συνήθως χάσιμο χρόνου και δεν αποδίδει παρά μόνο στιγμιαία.

Πώς να χρησιμοπoιήσεις το χρόνο σου
Ο χρόνος είναι το πιο πολύτιμο εργαλείο που έχει ο μαθητής στη διάθεση του. Το να αποφεύγεις το διάβασμα είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αφορά εσένα και τη δική σου ευθύνη ως προς τον εαυτό σου και το τι θες να κάνεις μεγαλώνοντας. Με αυτό το κριτήριο ο χρόνος που μοιράζεις σε όλες τις δραστηριότητες σου έχει την ίδια αξία με αυτή του διαβάσματος και είναι στο χέρι σου το πως θα τον ενσωματώσεις στη ζωή σου.

Δεξιότητες σκέψης
Όλοι έχουμε δεξιότητες σκέψης αλλά λίγοι από εμάς τις χρησιμοποιούμε συνειδητά και αποτελεσματικά. Οι δεξιότητες αυτές χτίζονται με την επανάληψη. Οι αποτελεσματικοί αναγνώστες βλέπουν πιθανότητες εκεί που κάποιοι βλέπουν αδιέξοδα. Ρώτα τον εαυτό σου, τι θέλει να πει το κείμενο που διαβάζεις, συζήτησε με έναν συμμαθητή σου και μοιραστείτε τις σκέψεις σας γύρω από αυτά που διαβάζετε. Δες μια ταινία που να έχει παρόμοιο θέμα. Ρώτησε τους καθηγητές σου. Τους γονείς σου. Με το πέρασμα του καιρού θα έχεις αναπτύξει κριτική σκέψη και αυτό θα επηρέασει όλους τους τομείς στη ζωή σου.

Η Α.Ε.Δ.Α.Ε μέθοδος
Η SQ3R μέθοδος είναι ο αποδεδειγμένος τρόπος ο οποίος ακονίζει τις δεξιότητες του διαβάσματος. (SQ3R stands for Survey, Question, Read, Recite, Review.)

Αξιολόγηση - Δες την γενική εικόνα του μαθήματος ΠΡΙΝ το διαβάσεις με λεπτομέρεια. Φαντάσου ότι κοιτάς ένα χάρτη για να πας ένα ταξίδι. Αν δεν ξέρεις την περιοχή, το να κοιτάξεις έναν χάρτη αποτελεί τον καλύτερο τρόπο να ξεκινήσεις.

Ερωτήσεις – Κάνε ερωτήσεις για να πάρεις απαντήσεις. Οι ερωτήσεις που θα σε διευκολύνουν. Χρησιμοποίησε τον ακόλουθο τρόπο: «Τι», «Γιατί», «Πώς», «Πότε», «Ποιος» & «Πού». Κάνε αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό σου καθώς διαβάζεις – θυμήσου στόχος του διαβάσματος είναι η κατανόηση. Τα σημεία που σου κάνουν εντύπωση είναι αυτά που είναι εύκολο να θυμηθείς. Αφιέρωσε χρόνο για τα υπόλοιπα.

Διάβασε – Διάβασμα δεν σημαίνει ανάγνωση ενός κειμένου. Διάβασε ενεργά. Μην αποφεύγεις τους πίνακες, ή τις υποσημειώσεις του βιβλίου. Πολλές φορές θα πάρεις πληροφορίες από αυτά που μέσα στο κείμενο σου δεν υπάρχουν. Σταμάτα όταν νιώθεις ότι έχεις κατανοήσει ότι διαβάζεις. Μην διαβάζεις δυνατά στον εαυτό σου. Αντίθετα από ότι πιστεύεται , δεν βοηθά στην καλύτερη κατανόηση και προσθέτει χρόνο στο διάβασμα σου.

Εξιστόρησε – Όταν εξιστορείς , σταματάς να διαβάζεις και προσπαθείς να ανακαλέσεις τι έχεις διαβάσει. Προσπάθησε να θυμηθείς τους τίτλους, τη γενική ιδέα, και τους πίνακες που περιέχει το κείμενο. Προσπάθησε να αναπτύξεις μια γενική ιδέα πάνω σε ότι έχεις διαβάσει και βάλε δικά σου λόγια και ιδέες. Προσπάθησε να συνδέσεις αυτά που διάβασες με αυτά που ήδη ξέρεις. Με αυτόν τον τρόπο η μνήμη σου θα γίνει καλύτερη και θα βοηθηθείς όταν γράψεις τεστ.

Αναθεώρησε – Η αναθεώρηση είναι μια αξιολόγηση του τι έχεις καλύψει μέχρι εκείνη την ώρα. Στην ώρα της αναθεώρησης ανέτρεξε στις σημειώσεις σου και βρες τα σημεία τα οποία πιστεύεις ότι δεν έχεις καταλάβει καλά. Βρες τα δυνατά σημεία σου και ελαχιστοποίησε τις αδυναμίες σου. Ο καλύτερος χρόνος για την αναθεώρηση είναι όταν έχεις τελειώσει το διάβασμα σου. Μην περιμένεις να έρθει η περίοδος των εξετάσεων . Πριν τις εξετάσεις θα χρειαστεί να κάνεις μία γενική αναθεώρηση πολλών μαθημάτων ή κεφαλαίων και η δουλειά σου θα είναι σαφώς λιγότερη αν έχεις μέχρι τότε οργανωθεί σωστά. Πηγή: www.infokids.gr

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

"Αποτυπώματα": Έκθεση Ζωγραφικής στο Μουσείο Βορρέ



Ο Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους – Σ.Κ.Ε.Π διοργανώνει τα «Αποτυπώματα» 2010, σε συνεργασία με το Μουσείο Βορρέ.
Τα «αποτυπώματα» αποτελούν μια έκθεση, η οποία παρουσιάζει έργα παιδιών και νέων που σπάνια έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μαζί: παιδιά και νέοι με αναπηρίες, παιδιά και νέοι σε ιδρύματα, κοινωνικούς φορείς και ειδικά σχολεία, παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου καθώς και φοιτητές. Αυτοί έχουν τη δυνατότητα να ξεκλειδώσουν την αμηχανία της πρώτης επαφής μέσω της δημιουργίας και της φαντασίας. Ζωγραφίζουν χωρίς διακρίσεις και λογοκρισία όλοι μαζί και δράττουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν από την αρχή ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας χωρίς προκαταλήψεις και μεσάζοντες, με μόνο όπλο τη φαντασία και την επιθυμία τους.
Τα έργα της έκθεσης έχουν κεντρικό θέμα τη  «Η φύση και εγώ» και δημιουργήθηκαν από τέλος Ιανουαρίου έως τέλος Οκτωβρίου 2010 στα καλλιτεχνικά εργαστήρια του Μουσείου Βορρέ. 
Αξίζει λοιπόν να επισκεφτείτε το Μουσείο Βορρέ και να δώσετε το παρόν σε αυτή την ελπιδοφόρα κίνηση του ΣΚΕΠ. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010 και η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Νοεμβρίου.
Σαφώς, πρέπει να επισημανθεί ότι η εκδήλωση έχει φιλανθρωπική χροιά, καθώς τα έσοδα της πώλησης των έργων θα διατεθούν αποκλειστικά στους κοινωνικούς φορείς που συμμετέχουν. Τα «Αποτυπώματα» τελούν υπό την αιγίδα των υπουργείων Πολιτισμού και Παιδείας.
 "Εξάλλου η διαφορετικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω ή τίποτα παρακάτω από την πραγματικότητα"



Πληροφορίες για το Μουσείο του Βορρέ θα βρείτε: http://www.vorresmuseum.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=48&Itemid=70

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχει καλύτερο σχολείο....και το θέλουμε!!!










Μετεωρολογικός σταθμός και σεισμογράφος λειτουργούν στο Λύκειο Κρανιδίου, ενώ καθηγητές και μαθητές θέλουν να δημιουργήσουν και αστεροσκοπείο. Αν και το τελευταίο σχέδιό τους καθυστερεί εξαιτίας της γραφειοκρατίας, παρ΄ ότι έχουν ήδη προμηθευτεί δυο επαγγελματικά τηλεσκόπια, είναι αποφασισμένοι να το υλοποιήσουν με δικά τους μέσα.




Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Βήματος», κάθε πρωί, ένας καθηγητής συνοδεία μαθητών επισκέπτεται τον μετεωρολογικό σταθμό που βρίσκεται μέσα στην αυλή του σχολείου και είναι συνδεδεμένος με το δίκτυο της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Ελλάδας (ΕΜΥ) για να πάρει τις προγνώσεις για την περιοχή Κρανιδίου. Μία φορά την εβδομάδα, στις 8.30 το πρωί, είκοσι νέοι και ο καθηγητής τους συγκεντρώνονται έξω από το δωμάτιο όπου στεγάζεται ο μετεωρολογικός σταθμός, και κάνουν μάθημα. Στο ίδιο σχολείο, λειτουργεί και ένας πρότυπος σεισμογράφος συνδεδεμένος με τον σεισμολογικό σταθμό του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), ο οποίος καταγράφει όλες τις σεισμικές δονήσεις στην περιοχή, τις οποίες οι μαθητές συγκεντρώνουν και μελετούν.
Όσον αφορά στο αστεροσκοπείο, ο καθηγητής Φυσικής Κωνσταντίνος Τσεφαλάς τονίζει στην εφημερίδα: «Θέλουμε πολύ να φτιάξουμε το αστεροσκοπείο. Εχουμε προχωρήσει στην εγκατάσταση, αλλά μας λείπουν 15.000 ευρώ. Είναι σημαντικό ποσό για τον μισθό ενός εκπαιδευτικού. Ομως είμαστε δάσκαλοι και έχουμε αποφασίσει ότι στη ζωή μας δεν θα γίνουμε πλούσιοι. Διαδραστικό πίνακα έχουμε αγοράσει ήδη εδώ και έναν χρόνο με προσφορά δύο γονέων των μαθητών μας. Για το αστεροσκοπείο δεν μας έχουν απαντήσει από το υπουργείο Παιδείας. Ομως πεισμώνουμε και θα τα καταφέρουμε να το φτιάξουμε μόνοι μας».
Η βελτίωση των υποδομών του σχολείου χρηματοδοτήθηκε από τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων, ιδιώτες και γονείς μαθητών που φοιτούν ή φοίτησαν στο σχολείο και τη σχολική του επιτροπή. «Στην πραγματικότητα, έχουμε δύο μετεωρολογικούς σταθμούς. Ο ένας δίνει 3 φορές την ημέρα στοιχεία στην ΕΜΥ και ο δεύτερος, που είναι συνδεδεμένος με την ιστοσελίδα του σχολείου μας, παρέχει στοιχεία για τον καιρό της κάθε ημέρας και μπορεί να δώσει εξαήμερη πρόγνωση της περιοχής Κρανιδίου», εξηγεί ο κ. Τσεφαλάς.
Το σχολείο είχε ζητήσει να πάρει τα μηχανήματα από έναν παλιό μετεωρολογικό σταθμό που επρόκειτο να κλείσει στην Κόρινθο και να αναλάβει τη λειτουργία του σταθμού τα επόμενα χρόνια. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία αποδέχθηκε το αίτημα και το σχολείο ενέταξε τη λειτουργία του σταθμού στο πρόγραμμα των σχολικών εργαστηρίων.
«Δεν είμαστε απλά ενθουσιασμένοι. Προσπαθούμε να βοηθάμε όσο μπορούμε, να συμμετέχουμε στη συγκέντρωση χρημάτων, να κάνουμε ό,τι μπορούμε για τις εκδηλώσεις που κάνει το σχολείο. Μπορούμε να καταλάβουμε το μάθημα της Φυσικής, που είναι πολύ ενδιαφέρον, και να παρακολουθούμε τους καθηγητές που παίρνουν προβλέψεις. Νομίζω ότι πολλοί μαθητές έχουν επηρεαστεί και επαγγελματικά από τον σταθμό μας και σκέφτονται να κάνουν σπουδές με αυτή την κατεύθυνση», δηλώνει στο «Βήμα» ο 17χρονος Γιώργος Παπουτσής , μαθητής στη Γ΄ τάξη του Λυκείου Κρανιδίου.
Το Λύκειο Κρανιδίου φιλοξενεί κάθε μήνα διαλέξεις πανεπιστημιακών και «φιλοξενεί» συχνά τις πολιτιστικές εκδηλώσεις της περιοχής, τονίζει ο διευθυντής του Κ. Μαρκαντώνης, προσθέτοντας ότι «κάνουμε μια προσπάθεια να φτιάξουμε ένα καινούργιο σχολείο, ένα σχολείο πρότυπο».
tvxs.gr/news/καλα-νεα/μετεωρολογικός-σταθμός-και-σεισμογράφος-μεσα-σε-ενα-σχολείο-προτυπο

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

"Aνάπηρη είναι η πόλη που εµποδίζει τους ανάπηρους να κινηθούν απρόσκοπτα»

Μια παρέα φοιτητών στη Θεσσαλονίκη καταφεύγει στη δράση µε φαντασία, θέλοντας να καταδείξει ότι «πραγματική ανάπηρη είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να κινηθούν απρόσκοπτα». Όπως αναφέρεται στο άρθρο  η παρέα αυτή δεν κάνει φιλανθρωπία ούτε συστήνεται ως δήθεν φύλακες - άγγελοι των ανάπηρων.


Η δράση της περιλαμβάνει την κατασκευή ραμπών αναπήρων, ζητάνε από περαστικούς να καθίσουν για λίγο σε αναπηρικό καροτσάκι και να κινηθούν ανάµεσα σε παρκαρισµένες µοτοσυκλέτες, ενώ καταγράφουν σε βίντεο την αγριότητα της πόλης απέναντι στους ανθρώπους µε κινητικά προβλήματα. 

«Η ιδέα ξεκίνησε απόένα µάθηµα στο Τµήµα Ψυχολογίας σχετικά µε τις κοινωνικά αποκλεισµένες οµάδες. Κάθε φορά στο µάθηµα ερχόταν ένας άνθρωπος από µία τέτοια ευάλωτη οµάδα, για παράδειγµα ένας ανάπηρος ή ένας µετανάστης, και αναλάµβανε τον ρόλο του καθηγητή, προκαλώντας εµάς, τους φοιτητές, να µιλήσουµε πιο άµεσα για όλα αυτά πουµέχρι τότε δεν τολµούσαµε», περιγράφει ο Χάρης Παπαπέτρου. 

Γρήγορα το βιωµατικό µάθηµα ξεπέρασε ταόρια του Τµήµατος Ψυχολογίαςµε αποτέλεσµανα δηµιουργηθεί από φοιτητές διάφορων σχολών–ανάπηρους και µη – µια οµάδα µε το όνοµα «Προσβασιµότητα» που, όπως δηλώνει και το όνοµά της, καταπιάστηκε µε τα προβλήµατα µετακίνησης των αναπήρων, αρχικά εντός της Πανεπιστηµιούπολης. «Πήραµε ένα κοµµάτι λαµαρίνας και δύο βίδες, και φτιάξαµε µια µπάρα για καροτσάκια, πάνω στην οποία γράψαµε “χρειαστήκαµε 5 λεπτά, µας κόστισε 15 ευρώ”. Πολύ απλά, κατασκευάσαµε αυτό που θα έπρεπε να κάνουν τόσα χρόνια οι πρυτανικές αρχές. Βέβαια, έπειτα από λίγο καιρό κάποιος αφαίρεσε την µπάρα, αλλά το µήνυµα είχε σταλεί», λέει ο Κωνσταντίνος Τσιφτσόπουλος, φοιτητής στο Παιδαγωγικό µε κινητικά προβλήµατα ο ίδιος. Για να µετακινηθεί ένας ανάπηρος µε καροτσάκι στους χώρους του ΑΠΘ θα πρέπει να έχει για παρέα κάποιο φίλο του:αναπηρική ράµπα δεν υπάρχει σχεδόν καµία, αυτοκίνητα και µοτοσυκλέτεςείναι παρκαρισµένα στα πεζοδρόµια ακόµη και µπροστά στις εισόδους των σχολών, κεντρικά κτίρια όπως η Βιβλιοθήκη, ή πολλές γραµµατείες τµηµάτων θεωρούνται “απαγορευµένα” για όσους έχουν κινητικά προβλήµατα.  Σε πολλές σχολές, όπως στη Φιλοσοφική, λόγω υψηλού κόστους τοποθετήθηκαν στις σκάλες βραχίονες που δεν µπορούν να σηκώσουν το βάρος όλων των αµαξιδίων, ενώ οι φοιτητές της οµάδας µε θλίψη διαπίστωσαν ότι για να τοποθετηθεί ένα κοµµάτι λαµαρίνας ως ράµπα, χρειάζεται αλληλογραφία ετών µεταξύ υπηρεσιών και ανίκητη γραφειοκρατία.»


(Πηγή: 

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

«Αν δεν ήξερες ότι είμαι διαφορετικός, θα το καταλάβαινες;»: Εμείς και ο εαυτός των Άσπεργκερ.

«Συνήθως όταν είμαι με ξένους νιώθω σαν άβουλο ρομποτάκι. Δυσκολεύομαι να πλησιάσω ξένους και να διατηρώ σχέσεις με ανθρώπους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι φίλοι μού φαίνονται κάτι σαν δέσμευση. Πρέπει ό,τι νιώθουν εκείνοι να το νιώθεις και εσύ, όποτε διαβάζουν εκείνοι να διαβάζεις και εσύ, όποτε βγαίνουν έξω και έχουν καλή διάθεση να έχεις και εσύ. Άσε που σκέφτομαι ότι για να κάνεις φίλους πρέπει να μοιράζεσαι κάποια κοινή δραστηριότητα, αλλιώς αρχίζεις από το μηδέν. Αν έχω φίλους; Μόνο κάποιους τους οποίους συναντώ στη σχολή, αλλά δεν έχω βγει ποτέ μαζί τους, δεν κρατώ τον αριθμό του κινητού τους. Μπορεί να μη θυμάμαι καν τα ονόματά τους, τα θεωρώ ασήμαντα. Ξεχνάω εύκολα πράγματα, αν δεν τα αποθηκεύσω ως πληροφορία στο μυαλό μου». Κάπως έτσι περιγράφει τη σχέση του με τους ανθρώπους ο 20χρονος Πέτρος, με σύνδρομο Asperger, δευτεροετής φοιτητής στο Τμήμα Λογιστικής του ΤΕΙ Πειραιά. Η ελαφρώς «ξύλινη» χροιά της φωνής του, η ακριβής και κυριολεκτική χρήση των λέξεων – χωρίς καμία απολύτως παρέκκλιση σε μεταφορικό λόγο – ή ακόμη και το γεγονός ότι δεν τρώει τη γλυκιά κρέπα που έχει παραγγείλει όσο μιλάμε («τώρα, αν πιάσουμε τη συζήτηση, μπορεί να ξεχαστώ και να μη φάω» μου είχε πει όταν ο σερβιτόρος έφερε το πιάτο του) εκδηλώνουν έπειτα από κάποια λεπτά κουβέντας τη διαφορετικότητά του, για την οποία αναρωτιέται και ο ίδιος: «Αν δεν ήξερες ότι είμαι διαφορετικός, θα το καταλάβαινες;».

Το ίδιο ερώτημα διατύπωσε και ο 26χρονος Γρηγόρης σχεδόν από την αρχή της συζήτησής μας ένα βραδάκι Σαββάτου σε μια πιο ήσυχη καφετέρια της οδού Αδριανού. Ο Γρηγόρης, επίσης με σύνδρομο Asperger, μεγάλωσε στη Σαντορίνη με την οικογένειά του, αλλά ζει μόνος του – «οι γονείς μου το θεωρούν κατόρθωμα» λέει – τα τελευταία χρόνια, αφού σπούδασε στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας στη Μυτιλήνη και με την αποφοίτησή του ήρθε στην Αθήνα: «Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης δεν κοιτούσα τον φωτογράφο στα μάτια, παρά ελάχιστες φορές. Όταν δεν γνωρίζω κάποιον, μου είναι δύσκολη η “βλεμματική επαφή’’. Σχεδόν αντανακλαστικά αποστρέφω το βλέμμα μου, αν και με την πάροδο των χρόνων έχω ελαττώσει αυτή τη συνήθεια. Δεν εμπιστεύομαι εύκολα ανθρώπους, γιατί δεν είμαι σίγουρος για τις προθέσεις τους απέναντί μου. Επίσης, έχω αρκετές ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές. Έχω μια τάση να βγάζω κλωστές από ρούχα ή μου αρέσει να στοιβάζω πράγματα».
Άνθρωποι σαν τον Πέτρο και τον Γρηγόρη, με σύνδρομο Asperger, βρίσκονται στη μία άκρη του αυτιστικού φάσματος και διαχωρίζονται από όλους τους υπόλοιπους κυρίως λόγω δύο βασικών χαρακτηριστικών: Έχουν αναπτύξει κανονικά λόγο και δεν παρουσιάζουν νοητική υστέρηση. Στην άλλη άκρη μπορεί να συναντήσει κανείς ανθρώπους που δεν έχουν αναπτύξει λόγο, έχουν σοβαρές ελλείψεις στην επικοινωνία, ακόμη και μεγάλα προβλήματα στην αυτοεξυπηρέτησή τους. «Πριν από αρκετά χρόνια μιλούσαμε για αυτισμό. Τώρα πια μιλάμε για διαταραχές του φάσματος του αυτισμού ή για διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές» εξηγεί ο παιδοψυχίατρος Χρήστος Καμπάκος, του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. «Το φάσμα υπονοεί μια εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία περιστατικών. Στη μία άκρη του μπορεί να βρίσκονται άτομα τα οποία δεν μιλούν – ίσως και να μη μιλήσουν ποτέ – και χρειάζονται συνεχή φροντίδα. Στην άλλη μπορεί να βρίσκονται άτομα που έχουν σπουδάσει, εργάζονται, πιθανόν να δημιουργήσουν και οικογένεια κάποια στιγμή. Στο ενδιάμεσο υπάρχουν όμως εκατομμύρια αυτισμοί και ο καθένας είναι πραγματικά μοναδικός. Σε ποιον βαθμό έχει κανείς τη διαταραχή και ποιο είναι το επίπεδο νοημοσύνης που συνοδεύει τον αυτισμό είναι πάντως δύο καθοριστικοί παράγοντες».
Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καταμέτρηση των διαγνωσμένων περιστατικών. Ωστόσο σχεδόν ομόφωνα οι ειδικοί επιστήμονες αναφέρουν ότι ως το 1990 περίπου πέντε στις 10.000 γεννήσεις ήταν άτομα με αυτισμό, ενώ σήμερα οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι περίπου ένας στους 100 μπορεί να έχει διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. «Τα στοιχεία αυτά, που προκύπτουν από επιδημιολογικές μελέτες στο εξωτερικό (κυρίως στις ΗΠΑ, στη Βρετανία και στις σκανδιναβικές χώρες), θεωρείται ότι ισχύουν σε όλο τον κόσμο, δεδομένου ότι έχουν γίνει από διαφορετικούς φορείς και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Είναι εξάλλου μια ασθένεια ανεξάρτητη φυλής, κουλτούρας και πολιτισμού. Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν πραγματικά αυξάνονται τα περιστατικά ή αν η αύξηση είναι πλασματική, με την έννοια ότι σήμερα όλο και περισσότεροι ειδικοί επιστήμονες μπορούν να διαγνώσουν αυτισμό. Το φάσμα έχει “ανοίξει” και όλο και περισσότεροι γονείς είναι σε θέση να κατανοήσουν τις δυσκολίες των παιδιών τους. Υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός ατόμων οι οποίοι πριν από 20 χρόνια θα έπαιρναν άλλη διάγνωση» διευκρινίζει ο δρ Καμπάκος. «Στις ΗΠΑ τα διάφορα λόμπι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο και το πού θα διατεθούν χρήματα για έρευνα εξαρτάται από την ευαισθητοποίηση του κόσμου. Ο αυτισμός θεωρείται πλέον κοινή ασθένεια, πιο κοινή και από τη δυσλεξία» θα πει, από την άλλη, η Λίλιαν Πήλιου, ψυχολόγος με εξειδίκευση στη συμπεριφοριστική προσέγγιση, η οποία έχει ζήσει για χρόνια στις ΗΠΑ.
Τρίτη πρωί, γύρω στις 10.00, στον Γέρακα, στο Κέντρο Ημέρας Ενηλίκων με αυτισμό «Σείριος», που λειτουργεί από τον περασμένο Οκτώβριο και διοικητικά ανήκει στην Ελληνική Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, η οποία με τη σειρά της εποπτεύεται από το υπουργείο Υγείας. Μας υποδέχεται ο Ηλίας Παρίσης, πρόεδρος της εταιρείας και πατέρας ενός ενηλίκου με αυτισμό, του 23χρονου Μιχάλη: «Γεννήθηκε κανονικά, είχε πολύ φυσιολογική ανάπτυξη, όπως ένα τυπικό παιδί, ώσπου γύρω στα δύο χρόνια έχασε σταδιακά ό,τι είχε κατακτήσει – συμβαίνει σε πολλές οικογένειες αρχικά να έχουν τα παιδιά τυπική ανάπτυξη και στη συνέχεια να εκδηλώνεται ο αυτισμός. Ο Μιχάλης έφτασε στο σημείο γύρω στα τρία έτη να μιμείται με τα χέρια του την κίνηση των υαλοκαθαριστήρων και να μην κάνει τίποτε άλλο. Αρχίσαμε να το ψάχνουμε, αλλά δεν βρίσκαμε κανέναν που να μπορεί να μας πει ότι ήταν αυτισμός. Η διάγνωση έγινε, τελικά, όταν ήταν περίπου πέντε χρόνων. Στην αρχή ήταν δύσκολο να δεχτούμε ότι δεν υπάρχει θεραπεία, αλλά μετά το συνειδητοποιήσαμε. Εβγαινε από το σπίτι και παρακολουθούσε προγράμματα σε διάφορους εκπαιδευτικούς χώρους ως τα 20 του, έως ότου χρειάστηκε να επισκεφθεί τον οδοντίατρο. Ο πόνος και η πίεση που αισθάνθηκε εκεί ήταν τέτοια – όπως εγώ μεταφράζω το περιστατικό – που τον έκαναν να απομονωθεί, να κλειστεί στο σπίτι. Σήμερα κάνει εκπαίδευση κατ’ οίκον. Βγαίνουμε βόλτα στη γειτονιά, πηγαίνουμε στο περίπτερο ή στο σουπερμάρκετ για να ψωνίσουμε λίγα πράγματα και να φύγουμε, αλλά ως εκεί».
Στον διάδρομο δύο κοπέλες κάνουν μια ομαδική δραστηριότητα με την καθοδήγηση της ειδικής γυμνάστριας: Από το τραπέζι διαλέγουν από μία μπάλα η καθεμία, κάνουν μερικά βήματα και την τοποθετούν στο καλάθι που βρίσκεται μερικά μέτρα παραπέρα. Δεν φαίνεται να επικοινωνούν μεταξύ τους, ωστόσο «και μόνο ότι αυτά τα δύο παιδιά έχουν σηκωθεί από τον καναπέ και συνεργάζονται είναι πολύ σημαντικό» λέει ο Γιάννης Πορφύρης, ψυχολόγος και υπεύθυνος του κέντρου. Την ίδια στιγμή είναι η ώρα του φαγητού για τον 24χρονο Γιώργο. «Ετρωγε πέντε τροφές σε όλη τη ζωή του. Είχε να φάει αρακά δέκα χρόνια, για παράδειγμα. Φακές έφαγε για πρώτη φορά εδώ» λέει η ειδική παιδαγωγός Εμυ Κορδά και συνεχίζει: «Με διευκόλυνε πάρα πολύ στη διαδικασία. Βάλαμε στο πιάτο του λίγες φακές, μαζί με τυρί ως “ενισχυτικό” επειδή του αρέσει πολύ, και δουλέψαμε με αυτόν τον τρόπο: “Φάε τις φακές σου και μετά θα έχεις αυτό που σου αρέσει».
Παράλληλα, ο 27χρονος Δημήτρης πηγαίνει βόλτα στο κοντινό γήπεδο, με τη συνοδεία εργοθεραπεύτριας και ειδικής παιδαγωγού. Τα συναισθήματά του εναλλάσσονται αρκετές φορές. Συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας θα σταματήσει τη δραστηριότητά του και θα φωνάξει, θα κουνήσει νευρικά τα χέρια του ή θα χτυπήσει τον τοίχο. «Δεν είναι επιθετικός. Δεν είναι σωστό να το λέμε αυτό, διότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ερμηνεύσιμη. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει. Μπορεί να μη σημαίνει τίποτε, μπορεί αυτή τη στιγμή απλώς να “ρυθμίζεται” ή να χαλαρώνει. Για τον Δημήτρη αυτή η στερεοτυπική συμπεριφορά, μπορεί να είναι ένα διάλειμμα ανάμεσα στην πολλή δουλειά» θα μου επισημάνουν οι εκπαιδευτές στο Κέντρο Ημέρας.
«Όσο πιο πρώιμη είναι η διάγνωση και η παρέμβαση τόσο καλύτερα μπορούν να είναι τα αποτελέσματα. Προφανώς, ένα παιδί που ως τα 25 του, για παράδειγμα, δεν έχει πάρει καμία εκπαιδευτική βοήθεια, δεν είναι ένα παιδί δουλεμένο, όπως λέμε εμείς. Είναι πολύ πιο δύσκολο να αλλάξεις τη ρουτίνα του σε σχέση με ένα παιδί που εκπαιδεύεται διαχρονικά» θα απαντήσει ο Γιάννης Πορφύρης στο ερώτημα αν η εκπαίδευση των ενηλίκων είναι περισσότερο δύσκολη. Και πράγματι.
Στο Κέντρο Ημέρας του Πανελλήνιου Συλλόγου Προσαρμοσμένων Δραστηριοτήτων «Αλμα», στο Φάληρο, όπου το εκπαιδευτικό πρόγραμμα παρακολουθούν ανήλικα παιδιά, το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό: Τα παιδιά μοιάζουν περισσότερο δεκτικά σε οτιδήποτε τους είναι άγνωστο και, αν εξαιρέσει κανείς το ότι τα περισσότερα από αυτά δεν έχουν αναπτύξει λόγο, οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες προσεγγίζουν πολύ την αίθουσα ενός νηπιαγωγείου. «Δεχόμαστε παιδιά από δυόμισι ως έντεκα ετών. Τα μικρότερα προλαβαίνουμε να τα προετοιμάσουμε, από τα δυόμισι ως τα πεντέμισι, για παράδειγμα, προκειμένου να πάνε μετά είτε σε τυπικό είτε σε ειδικό σχολείο με κάποιες γερές βάσεις» λέει η Κατερίνα Γιαννακοπούλου, ειδική παιδαγωγός και υπεύθυνη στο Κέντρο Ημέρας, συμπληρώνοντας: «Εδώ υπάρχουν βέβαια και παιδιά σχολικής ηλικίας, τα οποία είτε έχουν τελειώσει το ειδικό σχολείο είτε δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο, διότι μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε ο σχετικός νόμος».
Οι άνθρωποι με αυτισμό αγαπούν πολύ τη ρουτίνα, χρειάζονται να έχουν ένα συγκεκριμένο, δομημένο πρόγραμμα καθημερινά, που συχνά έχει τη μορφή «οπτικού προγράμματος εργασίας», όπως λέγεται, ώστε με τη χρήση εικόνων να ξέρουν την κάθε δραστηριότητα που έχουν να διεκπεραιώσουν. Δεν τους αρέσουν καθόλου οι αλλαγές – ούτε οι θετικές –, ενώ δυσκολεύονται να διαχειριστούν τον ελεύθερο χρόνο τους και συχνά δεν μπορούν να γενικεύσουν γνώσεις, καταστάσεις ή συμπεριφορές εκτός του πλαισίου ή του χώρου όπου αρχικά τις έχουν μάθει ή συνηθίσει. Πολλά παιδιά με αυτισμό ασχολούνται με σειρά δραστηριοτήτων, παράλληλα με τα εκπαιδευτικά προγράμματα, με επικρατέστερες την ιππασία, τη μουσικοθεραπεία και την κολύμβηση.
Συναντώ τον 10χρονο Σωτήρη, παιδί υψηλής λειτουργικότητας, στο ιδιωτικό Εργαστήρι Ανάπτυξης και Θεραπείας «Αργώ» στο Νέο Ηράκλειο. «Αν είναι για τη δημοσιότητα και για να βοηθήσω στην έρευνά σας, θέλω να καθήσετε μαζί μας και να σας απαντήσω σε ερωτήσεις, αν θέλετε να μου κάνετε» θα μας πει με περισσή ευκολία και έτσι, εντυπωσιακά, θα μας καλωσορίσει στη συνεδρία του με τη μουσικοθεραπεύτρια Αλεξάνδρα Χατζησταύρου. Για τα επόμενα 45 λεπτά ο Σωτήρης κάθεται απέναντι από την Αλεξάνδρα. Εκείνη παίζει βιολί, εκείνος προσπαθεί να ακολουθήσει τους τόνους της μουσικής – ή ακόμη και να της απαντήσει μουσικά – χρησιμοποιώντας μια σειρά από όργανα που έχει μπροστά του. «Η μουσική μου αρέσει», «με την Αλεξάνδρα επικοινωνούμε με τη μουσική», «έχω φίλους αλλά καμιά φορά “μπλέκομαι” με τους ανθρώπους» λέει, μεταξύ άλλων, και όταν εκείνος φύγει η Αλεξάνδρα προσθέτει: «Οταν πρωτοήρθε, πριν από λίγους μήνες, δεν μου μιλούσε καθόλου, δεν με κοιτούσε και η μουσική του ήταν πάρα πολύ έντονη. Επαιζε επί 45 λεπτά μια επίπεδη μουσική, συνέχεια στο φόρτε. Το ότι τώρα δοκιμάζει πιο χαμηλούς τόνους είναι μια κατάκτησή του».
Τετάρτη μεσημέρι, στο κολυμβητήριο του Οργανισμού Νεολαίας και Αθλησης στην Γκράβα. «Γεια σας» λέει χαμηλόφωνα ο οκτάχρονος Θοδωρής, παιδί μέσης λειτουργικότητας, αφού μας συστήσει η μητέρα του Μαριλένα Κυλανιώτη. Κατά τη διάρκεια του μαθήματός του με την εξειδικευμένη στην ειδική φυσική αγωγή γυμνάστρια Στέλλα Κανέλλη, ακολουθεί τις οδηγίες της και στο τέλος ανεβαίνει στον βατήρα χαρούμενος. «Οι βουτιές είναι η επιβράβευσή του» μας λέει η Στέλλα και μετά συνεχίζει: «Τον ξέρω περίπου δύο χρόνια. Στην αρχή, επειδή δεν με ήξερε, με δοκίμαζε, προσπαθώντας να με οδηγήσει όπου ήθελε εκείνος. Οταν δεν κάναμε κάτι που ήθελε, μπορεί να έπεφτε στο πάτωμα και να έκλαιγε. Τον άφηνα να εκδηλώσει αυτή τη συμπεριφορά, χωρίς να αντιδρώ υπερβολικά, και έτσι μπήκε στη διαδικασία να μου ζητάει με αποδεκτό τρόπο αυτό που ήθελε. Σήμερα συνεννοούμαστε πλήρως, η κοινωνική συμπεριφορά του στο κολυμβητήριο έχει βελτιωθεί πολύ, ενώ οριοθετεί πια μόνος του τον εαυτό του κατά τη διάρκεια του μαθήματος».
«Ο Θοδωρής παρακολούθησε πρόγραμμα πρώιμης παρέμβασης για δύο χρόνια από την εποχή που πήραμε τη διάγνωση, μετά πήγε σε τυπικό νηπιαγωγείο με ιδιωτική παράλληλη στήριξη και σήμερα πηγαίνει σε ειδικό σχολείο, όπου φοιτά στην Α΄ Δημοτικού για δεύτερη χρονιά» λέει η μητέρα του, Μαριλένα, και μετά περιγράφει μία καθημερινή ημέρα του Θοδωρή: «Το πρωί ξυπνάει, ετοιμάζεται για το σχολείο, το οποίο του αρέσει πολύ, οπότε είναι μια ευχάριστη διαδικασία. Εγώ αποβραδίς του έχω φτιάξει το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας, στο οποίο όταν δεν θυμάται κάτι μπορεί να ανατρέξει και να βοηθηθεί. Στην τσάντα του, πέρα από τα βιβλία και τα τετράδιά του, έχει και “το βιβλίο των νέων”, ένα άλμπουμ στο οποίο στο τέλος της ημέρας η δασκάλα του γράφει ή κολλάει φωτογραφίες που εικονίζουν όλες τις δραστηριότητες που έκαναν στο σχολείο. Οταν γυρίζει στο σπίτι, μας λέει τα νέα του, με τη βοήθεια “του βιβλίου των νέων”. Το απόγευμα έχει διάφορα μαθήματα και δραστηριότητες, ανάμεσα στις οποίες κάνει διαλείμματα παίζοντας με τις μπίλιες του, που του αρέσουν, για να αποφορτίζεται. Το βράδυ μπορεί να πάμε μια βόλτα στο άλσος της γειτονιάς ή στο σουπερμάρκετ. Είναι τόσο μέσα στη ρουτίνα μας η διαφορετικότητα του Θοδωρή, που καμιά φορά βλέπω τυπικά παιδιά και μου φαίνονται περίεργα».

Όπως πολύ σωστά συνοψίζει το άρθρο του Βήματος «είναι μύθος ότι άτομα με Άσπεργκερ δεν έχουν συναισθήματα ή δεν έχουν διάθεση για επικοινωνία. Έχουν πολύ έντονα συναισθήματα και θέλουν να επικοινωνήσουν, απλώς δεν ξέρουν τον τρόπο».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...